198 
OVER HET ONTSTAAN VAN SOORTEN DOOR MUTATIE. 
aantal rosetten te overwinteren en koos daartoe tegen het najaar een 
twaalftal der grootste en krachtigste uit. Eerst toen deze planten in 
het volgend jaar begonnen te bloeien bemerkte ik een verschil , maar 
de beteekenis daarvan besefte ik pas , toen de vruchten , bij het rijp 
worden , veel kleiner bleven en dikker werden dan gewoonlijk. Ik 
heb toen den tros in een zak gehuld , om verder voor zuivere be- 
stuiving te zorgen en het zóó bevruchte zaad afzonderlijk gewonnen. 
In het voorjaar van 1897 zaaide ik dit zaad op een bed uit, tusschen 
bedden met gewoon Lamarckiana- zaad. Bij het eerste opkomen zag ik 
geen verschil , maar toen het derde en het vierde blad zich ontplooiden, 
werd het plotseling duidelijk , dat hier een geheel nieuwe soort ont- 
staan was. Alle plantjes waren anders dan hunne buren, forscher, 
breeder van blad, donkerder groen. Het waren er eenige honderden, 
doch zij vormden klaarblijkelijk één enkel type. Ik kon toen dit type niet 
met dat der moederplant op denzelfden leeftijd vergelijken, daar ik 
dat niet had opgelet. Maar toen zich in den loop van den zomer 
eerst de stengels, daarna de bloemen en vruchten ontwikkelden, bleek 
de overeenkomst ten volle. Alle exemplaren waren gelijk aan haar 
moeder, alle vormden zij te zamen de nieuwe soort gigas. 
Ontstaan in één enkel exemplaar, was deze soort dus terstond zaad- 
vast. Met een sprong uit de moedersoort gekomen, van deze in hou- 
ding en nagenoeg alle afzonderlijke organen duidelijk afwijkend, bleef 
zij verder onveranderd. Het was niet een begin, waaraan de natuur- 
keus nog beitelen en vijlen moest, om er allengs een afzonderlijk type 
van te maken : het nieuwe beeld was terstond gereed, het behoefde 
noch correctie, noch zuivering. 
Zóó zijn ook mijne andere soorten ontstaan, in eens en zonder over- 
gangen. En zoo mag men zich dus voorstellen dat soorten in de 
natuur in het algemeen optreden, niet langzaam, door de werking 
der omgeving zich allengs naar deze plooiend, maar plotseling, onaf- 
hankelijk van die omgeving. Het zijn geen willekeurige groepen, 
waartusschen de mensch hier en daar grenzen maakt, zooals bailey 
en vele anderen met hem meenden, dat uit de afstammingsleer moest 
worden afgeleid; het zijn scherp begrensde typen, onmiskenbaar voor 
wie ze eenmaal goed gezien heeft. 
Elke soort is een individu , zegt gillot ; zij heeft hare geboorte , 
haar leven en haar sterven. Maar van hare geboorte af, totdat zij uit- 
sterft, is zij één en dezelfde. Slechts op deze wijze laat zich de dage- 
lijksche ervaring van de standvastigheid der soorten met de afstam- 
