OVER HET ONTSTAAN VAN SOORTEN DOOR MUTATIE. 
201 
scintillans waren veel zeldzamer ; toch ontstonden zij nagenoeg telken 
jare, en steeds met precies dezelfde eigenschappen. 
Eene soort wordt dus niet eenmaal geboren, maar bij herhaling, 
in een vrij groot aantal van individuën en in een reeks van opeen- 
volgende jaren. 
En het is duidelijk, dat dit feit, dat in mijne proeven zoo zeer in 
het oog springt, van het allergrootste belang moet zijn, als de soorten 
in het wild ontstaan. Want hoe uiterst gering is niet de kans van 
één enkele plant, om in den strijd voor het leven te zegevieren ! 
Eerst wanneer een aantal, eigenlijk eerst wanneer een groot aantal 
gelijksoortige individuen zich tot denzelfden strijd aangorden, begint 
die kans beteekenis te krijgen. Onze gigas zou zeker in de kiem ge- 
smoord zijn, wanneer ik haar niet geholpen had. In het Gooiland 
vond ik haar dan ook niet, wel echter enkele exemplaren der minder 
zeldzame lata en nanella. Doch ook deze ontmoeten te groote be- 
zwaren en slechts een enkele maal trof ik een enkel exemplaar 
daarvan in bloei aan. 
Naast de vraag naar het meer of minder herhaalde optreden is 
er echter nog een andere, die over het leven der nieuwe soorten 
beslist. Het is natuurlijk een zuiver toeval of eene mutatie beter, 
dan wel minder goed voor hare omgeving passen zal, dan de moeder- 
soort. De eene zal beter zijn, de ander minder geschikt, een derde 
van ongeveer gelijke waarde. Onze O. gigas en O. rubrinervis zijn 
tijdens den bloei even krachtig als de moedersoort ; de eerste met wat 
breedere bladeren en dikkere stengels zelfs nog beter uitgerust. Zij 
zouden vermoedelijk den strijd voor het bestaan wel kunnen volhou- 
den, zoo ten minste hunne jeugd geene bezwaren meebrengt. De albida 
en de oblonga zijn daarentegen uiterst zwak, slechts met veel moeite 
tot bloem en zaad te brengen ; zij kunnen het zeer zeker in de natuur 
niet volhouden en werden dan ook in het Gooi nooit gezien , ofschoon 
zij in mijn tuin juist bijzonder veelvuldig ontstaan. Voor de dwergen 
is hun kleine gestalte een nadeel, ten minste onder de heerschende 
levensvoorwaarden ; onder andere omstandigheden zou zij allicht een 
voordeel zijn. En nu de lata , waarover ik nog weinig gesproken heb. 
Zij is laag van gestalte, slap van stengel, meest met hangenden top 
en gebogen zijtakken, bros, doch daarentegen zeer vol in haar blad, 
en van een weelderigen groei. Maar zij bevat geen stuifmeel; dit 
kleverige poeder, in hare verwanten zoo rijkelijk aanwezig, ontbreekt 
hier ten eenenmale. De meeldraden zijn er wel, ook schijnbaar niet 
