202 
OVER HET ONTSTAAN VAN SOORTEN DOOR MUTATIE. 
verzwakt, maar zij zijn droog en rimpelig en leeg, onvruchtbaar. 
Alleen door kruising met andere soorten kunnen de lata’s dus zaad 
maken en voor de grondvesting van een wilde soort is dus ook dit 
type ongeschikt. Het kenmerk der lata’s is dus schadelijk of ten minste 
nutteloos; en nuttelooze soortskenmerken vormen een der oudste be- 
zwaren tegen de leer van het langzame ontstaan der soorten door 
selectie. Deze toch kan alleen nuttige eigenschappen verklaren. 
Deze waarnemingen zijn echter nog in ander opzicht van betee- 
kenis. Zij leeren ons, dat de veranderlijkheid der soorten onafhanke- 
lijk is van de eischen der omgeving. Deze stelling, die reeds door 
DARWiN werd uitgesproken en die voor hem den grondslag uit- 
maakte van een zuiver natuurlijke verklaring, vindt dus in ons geval 
een proefondervindelijk bewijs. Vóór darwin meende men algemeen , 
dat het anders moest zijn en dat de omgeving rechtstreeks veranderend 
op de soorten zou inwerken. Wijziging in die omgeving zou in de planten 
nieuwe behoeften doen ontstaan en deze nieuwe behoeften zouden de 
organen allengs zich doen veranderen. Door het gebruik zouden zij 
sterker, door onbruik zwakker, door een functie in een bepaalde 
richting voor deze in het bizonder allengs meer geschikt worden. De 
veranderingen zouden langzaam en haast onmerkbaar plaats grijpen, 
doch , zoo de omgeving maar op den duur in denzelfden zin bleef 
werken, zouden ten slotte soortsverschillen kunnen ontstaan. Op deze 
meening berusten de pogingen, die ik in den aanvang reeds noemde, 
om nieuwe soorten te maken door planten van het vlakke land naar 
de alpen, of omgekeerd uit het gebergte naar omlaag te verplaatsen. 
Doet men dit, dan ziet men soms reeds in het eerste jaar zeer groote 
wijzigingen. Op de alpen nemen de planten het gedrongen, houtige, 
kleinbladige type aan, dat daar zoo algemeen heerscht; in de vlakte 
groeien zij hoog, met slanke stengels en een rijken, maar teeren 
bladerdos. Het scheen , alsof deze proeven het bewijs voor de heerschende 
meening leverden. Maar bonnjer heeft het tegendeel geleerd : het is 
een eenvoudige adaptie, die elke gestekte tak of gescheurde plant 
vertoonen kan, en die met erfelijkheid en soortsvorming niets te 
maken heeft. 
In mijne proeven muteert de oude soort in alle richtingen, zoowel in 
bijna alle organen en eigenschappen, alsook in gunstigen en in ongunsti- 
gen zin. En zij verandert zich , zoover men na kan gaan , in het wild, 
op armen zandgrond op geheel dezelfde wijze, als in den tuin, bij 
veel mest, wijden stand en voortdurende verzorging. De mutatie is 
