OVER HET ONTSTAAN VAN SOORTEN DOOR MUTATIE. 
203 
dus onafhankelijk van de omgeving, hare richting wordt niet door 
de omstandigheden bepaald. Talrijke soorten ontstaan tegelijkertijd, 
een groep vormend evenals de vroeger reeds genoemde , veelvormige 
geslachten. Wat daarvan in de natuur zal blijven leven, wat wellicht 
eenmaal als goede soort een deel van onze flora zal uitmaken, is van 
later zorg. Dat kan eerst blijken, wanneer de nieuwe vormen een tijd 
lang naast de oude hebben voortgeleefd, zooals een paar van hen dit 
nu reeds sedert meer dan 15 jaren in het Gooi doen. Want vroeg 
of laat komt de strijd voor het leven ; wat dan doelmatig is, zal 
over winnen, wat ongeschikt is te gronde gaan. Maar het is dan niet 
een strijd tusschen individuen, zooals men zich dat gewoonlijk voor- 
stelt, maar tusschen de soorten onderling. De vraag wordt dan of de 
gigas of de rubrinervis, of misschien de nanella of eenige andere in de 
nieuwe omstandigheden het best zal passen. Eerst dan zal beslist 
worden, wat blijft en wat niet blijft. 
Eliminatie der slechtsten, Electie der besten. Velen zijn geroepen, 
maar slechts enkelen worden uitverkoren. Dit geldt in de natuur niet 
alleen van de individuen, maar ook van de soorten. 
De ontwikkeling van het geheele plantenrijk duidt op een geleide- 
lijken vooruitgang; de natuur gaat van het eenvoudige tot het meer 
samengestelde, van het algemeene tot het bijzondere, van het lagere 
tot het meer volkomene, van soorten met weinig eigenschappen tot 
zoodanige, wier eigenschappen niet meer te tellen zijn. Zijn onze muta- 
tiën een stap voorwaarts in diezelfde richting ? Ik meen van ja, wellicht 
met uitzondering van enkele onder hen en met name van de latas 
die alleen vrouwelijk en de dwergen, die van een te algemeen type zijn. 
Ik leid dit af uit hunne eigenaardigheid. Alleen de dwergen zijn 
een type, dat men bij andere soorten terugvindt, dat bij Dahlia's , 
Chrysanthemums , Afrikanen, Ageratum's en een lange lijst van soorten 
uit de meest verschillende familiën evengoed gevonden wordt. Een 
dwerg is dus niets nieuws, het is slechts een oud beginsel op een 
nieuw geval toegepast. En hetzelfde geldt voor zoovele andere vor- 
men, die men in stelselkunde en in tuinbouw variëteiten pleegt te 
noemen. Witte variëteiten vindt men bij bijna alle blauw- of rood- 
bloeiende soorten, onbehaarde en onbedoornde vormen zijn haast even 
algemeen als de behaarde en bedoornde soorten zelven. Zulke her- 
halingen zijn klaarblijkelijk geen vooruitgang. Zij dragen uiterst be- 
langrijk bij tot de groote verscheidenheid in de natuur, maar zij zijn 
meestal retrogressieve en geen progressieve veranderingen. Ook wijken 
