OVER HET ONTSTAAN VAN SOORTEN DOOR MUTATIE. 
205 
NASCHRIFT. 
Een enkel voorbeeld moge dienen tot toelichting van de aan het 
slot uitgesproken verwachting. De ondervinding leert algemeen, dat 
de macht der selectie wel groot, maar toch beperkt is. Het is nu 
zeker van betrekkelijk gering belang verbeteringen van landbouw- 
planten op te sommen, die langs dien weg niet bereikt kunnen wor- 
den. Zoodra zich echter een kans aanbiedt om langs een anderen weg 
meer te verkrijgen, wordt het de moeite waard na te gaan, wat men 
daarbij verwachten mag. 
Het eenvoudigste geval vormen daarbij die eigenschappen, die in 
eene soort, krachtens hare afstamming, reeds in verborgen toestand, 
— latent, zooals men het noemt — aanwezig moeten zijn, en die, 
zoo zij actief konden worden gemaakt, bepaalde voordeelen zouden 
opleveren. Het is dan niet noodig, zijne verwachting op iets geheel 
nieuws te vestigen, dat zich misschien nooit zal laten verwezenlijken. 
Het is dan voldoende er op te wijzen, dat iets, wat bij ééne soort 
reeds geschied is, ook bij een andere mogelijk moet zijn en dan te 
trachten de middelen te zoeken, om dit ook te doen plaats vinden. 
Mijn voorbeeld ontleen ik aan de wintergranen. Tarwe en rogge 
worden bij ons algemeen als wintergranen gekweekt. In den herfst 
gezaaid , overwinteren zij als jonge plantjes en kunnen dan in het 
voorjaar van de eerste warme dagen gebruik maken om krachtig te 
groeien, vóór dat de zomergranen nog gezaaid worden of terwijl deze 
hunne eerste ontkiemingsperiode doorloopen. Zij hebben dus een be- 
langrijk voorschot op deze, beschikken over een langeren tijd voor 
hunne ontwikkeling en kunnen dus meer zonlicht in den vorm van 
graankorrels vastleggen. H. c. schellenberg heeft in het zwitsersche 
kanton Graubünden , waar rogge en tarwe deels als winter- en deels 
als zomergraan gekweekt worden, deze beide rassen uitvoerig met 
elkander vergeleken. De wintergranen geven gemiddeld een oogst, 
die 1 / 4i grooter is dan de oogst van de gelijknamige zomervrucht. 
Vandaar dat men overal, waar de omstandigheden dit toelaten, aan 
de eerste de voorkeur geeft, terwijl verschillen in groeiwijze, bouw 
en korrel niet of niet noemenswaard worden aangetroffen. 
Maar van gerst en haver kweekt men alleen de zomervruchten, en 
wel om de eenvoudige reden, dat men daarvan geen wintersoorten 
bezit, die overigens dezelfde eigenschappen hebben. Had men die, zoo 
