OVER SPIRITISME. 
219 
waarbij mijn vriend haar handen steeds bleef vasthouden. Een paar 
minuten later hoorde ik een zwak geluid , alsof iemand een wijnglas 
op tafel zette , en terstond daarop hoorde ik het geruisch van kleederen 
en het tingelen der glazen prisma’s aan de lichtkroon. Daarop zeide 
mijn vriend: » zij is mij ontsnapt.” Een lucifer werd toen ontstoken, 
en bij dat licht zagen wij Miss nichol rustig zitten op haar stoel op 
het midden van de tafel , waar haar hoofd even tegen de lichtkroon 
aankwam. Mijn vriend verklaarde dat Miss nichol onmerkbaar uit 
zijn handen was weggegleden. Zij was nogal gezet en zwaar , en om 
haar stoel op tafel en haarzelf daarop te zetten , in het donker , haast 
zonder gedruisch te maken en in een oogwenk tijd , met vijf of zes 
personen dicht in haar nabijheid , kwam mij voor , en komt mij nog 
voor, physisch onmogelijk te zyn.” — De vriend had zich zijn lucifer 
kunnen besparen , toen het gedruisch al gehoord was ; maar had hij 
na het opstaan en vóór of onmiddellijk bij het gedruisch licht gemaakt, 
dan had hij gezien hoe de vigilambulante juffrouw hare handen alreeds 
a la cumberland had losgemaakt, en hoe zij vlug eerst den stoel op 
tafel had gezet, om er zelve behendig op te klauteren. Wie nooit de 
gymnastische toeren der grande hystérie gezien heeft , grotesk en 
geruischloos , kan er zich dan ook geen voorstelling van maken. 
Waarschijnlijk zal het geen verbazing wekken als hier de raede- 
deeling volgt dat er geesten zijn, die te tasten zijn: want het is de 
vigilambule persoon-zelve natuurlijk , die zonder het zelve te weten , 
met eenige draperie omhangen, uit het kabinet komt, en die later, 
evenals de toeschouwers, overtuigd is dat zij intusschen steeds in het 
kabinet gezeten heeft — óf wel het is soms een andere vigilambulante 
persoon uit het gezelschap , die al of niet onder den wil van den eersten 
voor geest fungeert. Hierop komen wij later nog even terug. 
Het photographeeren van geesten op het atelier van den vakphoto- 
graaf hudson , die geen spiritist was, is eigenlijk treurig om te lezen. 
Mogen wij niet zeggen dat hudson oorspronkelijk een grappenmaker 
was , die de platen vooraf met instantanées laadde , en het medium 
suggereerde wat er komen zou , maar later niet meer terug kon of 
wilde ? » Honderde menschen kwamen bij hem , en hij zag dat zij 
tevreden waren als zij een beeld zagen naast of achter hun beeld , 
en niet tevreden als zij niets anders zagen dan hun eigen photogra- 
phie.” — Wallage gaat hudson opzoeken om een photo van den 
geest van zijn broer te vragen. Wallace gaat dus in het vaste ge- 
loof aan den geest en aan de mogelijkheid dien te photographeeren 
