222 
OVER SPIRITISME. 
En al slaande en bijtende , zeide hij dat hij zich wilde wreken wegens 
hetgeen hem twee dagen geleden ten huize van den heer de m. over- 
komen was. Zijne woede nam toe en de slagen verdubbelden. » Sinds 
ik u ken,” zeide hij, »heb ik het verlangen u kwaad te doen.” Na 
deze woorden werd de woede van den razende grenzenloos. Hij nam 
een instrument, ’twelk zij niet kon onderscheiden, maar dat waar- 
schijnlijk een mes was , en sloeg haar tweemaal daarmede tusschen 
de beenen , andere slagen op de dijen veroorzaakten zware beleedigingen. 
Tot dusver was zij sprakeloos geweest, maar de onmenschelijke pijn 
gaf haar weder kracht om de gouvernante te hulp te roepen , welke 
terstond opstond. Bij het geruisch dat zij maakte door het openen 
van en het ';ikken op de deur, achtte de man, op marie de m. 
wijzende, met de woorden »dat is genoeg voor u”, het raadzaam 
weg te gaan. Hij legde een brief op een kast, en klom uit het venster , 
dat nog open stond. »Hou vast”, zeide hij, waarschijnlijk tot een 
helper, en verdween. 
Nog merkwaardiger is, dat de gouvernante niets gezien en niets 
gehoord heeft behalve de zuchten , welke deze hysterica gedurende 
hare hallucinaties slaakte ; de hallucinaties waren zoo sterk , dat de 
patiënte bij het aankleeden haren vermeenden aanvaller nog honend 
op de brug tegenover haar kamer loopen zag. Intusschen — de heftige 
slagen beletten niet dat marie de m. twee dagen later naar een bal 
ging , en na drie maanden werd door den gerechtelijken geneeskun- 
dige met moeite een lidteekentje van 3 bij 1 millimeter gevonden. 
Een ongelukkige luitenant echter , welke twee dagen te voren op 
visite was geweest, werd tot tien jaar kerkerstraf veroordeeld.” 
Nog rest ons het sympathieke boekje van e. d’esperanuë, Uit de 
Geestenwereld , aandacht te schenken. De schrijfster is te goeder trouw 
en begrijpt niet , dat zij in den vigilambulen toestand verkeerde en 
dan als een ander , als een geest , zelfs telkens als een andere geest , 
optrad. En volgens haar portret èn volgens hare beschrijving, is hier 
een hysterica aan het woord , zooals na het boven geschetste blijken 
zal uit de volgende korte opsomming. Als kind was zij grenzenloos 
geïrriteerd , had herhaaldelijk driftige uitvallen , en leed aan nacht- 
wandelen ; men vond haar een kleine feeks, een bepaald vreemdsoortig 
kind, en onwijs omdat zij voorliefde had voor de vele leege spook- 
kamers van het groote ouderlijke huis , waaromtrent genoegzame ver- 
halen in omloop waren , en waarop de kindermeid haar ruimschoots 
vergastte; voor haar waren die kamers nooit ledig, zij zag er allerlei 
