258 
VEEN- EN BOSCH PLANTEN . 
groei van dicht ineen gestrengelde , elkaar zoeveel mogelijk verdringende 
planten. Er is een heftige strijd om het voedsel maar voor de soorten , 
die het in dien strijd winnen , is er dan ook ruim genoeg. Hoe ge- 
heel anders is hier de groei dan op een akker . met name op de 
hooge veenen. Kleine, smalle, leerachtige bladeren, dikwijls met haren 
bedekt, aan dunne takjes, duiden op een betrekkelijk geringe productie 
van plantenstof tegenover de aanzienlijke oogsten , die een veld met 
graan of met bieten opJevert. Hier is dan ook de werkzaamheid der 
wortels uitermate bemoeilijkt , het voedsel is niet maar voor het nemen 
en opzuigen maar moet als het ware met list bemachtigd worden. 
Onder deze listen is er een , die zeer voor de hand ligt , namelijk 
een zeer sterke uitbreiding van het wortelsysteem in vergelijking met 
de grootte der bladeren en de behoeften der geheele plant , een be- 
ginsel , dat b.v. aan het wollegras zijn snelle vermenigvuldiging op 
bepaalde gedeelten der veenen verleent. Maar een andere list , ik 
bedoel een andere biologische inrichting , is die , waarover stahl’s 
onderzoek voornamelijk loopt. Het is de eigenschap van vele veen- 
en humus-planten , om voor de opname van haar voedsel uit den 
grond gebruik te maken van de zwammen , die toch reeds in zulke 
afvalgronden in zoo groote menigte plegen te leven. Iedereen weet 
thans , dat een paddestoel de vrucht is van een zwam , die als een 
meestal witte dradenmassa in den grond, tusschen rottende bladeren, 
over vochtige balken en planken , of in boomen vlak onder de schors 
leeft. Die zwamdraden zijn de eigenlijke plant ; zij zuigen het voedsel 
uit de levende of levenlooze voorwerpen , waarop zij leven , en ver- 
werken dit voedsel tot de bestanddeelen , die voor den opbouw en 
den groei hunner verdere draden noodig zijn. Zijn die met zulk voedsel 
overvuld , dan breken de draden aan het licht te voorschijn , om de 
bedoelde vruchten te maken en hun soort , door de daarin ontstane 
sporen , verder te verspreiden. 
Zulke zwammen zitten nu overal in veengrond en in boschgrond 
en in elke grondsoort, die uit afval van planten bestaat, dus in den 
zoogenoemden humus , in uiterst groote hoeveelheid. Die humus is 
een levende massa en dat hij dit is blijkt dikwijls uit de warmte, 
die hij ontwikkelen kan. Maar de zwammen zorgen natuurlijk aller- 
eerst voor zich zelve en daar zij snel groeien , zich rijk vertakken 
en juist voor het leven in die gronden geschikt zijn , nemen 
zij nagenoeg al het voorhanden voedsel in beslag. Wil dus een bloem- 
plant daar groeien en niet het beginsel van wollegras in toepassing 
