ZOMERBLOEMEN 
DOOR 
B. P. VAN DER VOO. 
Het was een heete zomermorgen. Loodzwaar drukte de atmosfeer ; 
brandende zonnestralen schoten neder en maakten het verre van 
aangenaam , langs de onbeschaduwde straten en grachten der stad 
te wandelen. Maar buiten aan den zoom van de sloot, die langs den 
voet van den dijk loopt , beschaduwd door knoestige wilgen- en 
elzentronken , was het frisch en koel. Hoe kalm is het in de Natuur ; 
en toch hoe leeft alles , welk een rusteloos bewegen nemen wij overal 
waar. Voor hem, die scherpe kontrasten zoekt, is er geen beter 
veld, dan de ongekunstelde eenvoud van de lieflijke plekjes, waaraan 
ons lage polderland zoo rijk is. Voor den ernstige, die iets zoekt 
rondom zich , die weten wil , kan geen beter terrein worden aange- 
wezen, dan de lommerrijke oevers onzer slooten en poelen en plassen, 
dan de stille laantjes onzer parken ; en — zij ’t ook kleine — bosschen , 
dan de onafzienbare bouw- en weilanden , die overal onze polders 
vullen. Daar ademt men vrij , daar is men ver van ’t gewoel der 
groote steden , ver van alle kommer en zorgen. 
Er is daar iets te leeren , er is daar steeds iets schoons , iets 
nieuws te zien ; tallooze boden der Natuur wenken ons daar tegen , 
en neigen ons toe met haar vriendelijke kopjes. Zij willen gezien en 
bewonderd worden , en wij zien ze en bewonderen ze. Er zijn in de 
plantenwereld zoo talloos veel verschijnselen voor het denkend menschen- 
verstand weggelegd. Steeds is er iets nieuws te ontdekken , iedere 
wandeling buiten doet ons weder met feiten kennis maken , die ons 
nog vreemd waren. En overal bespeuren wij die eeuwige orde en 
