ZOMERBLOEMEN. 
283 
De wetenschap loste reeds voor een groot deel dit aanlokkelijk 
vraagstuk op. Men onderstelt — en feiten staven dit vermoeden — 
dat mogelijk de vlinders zelf dien vorm of die kleur van bloemen 
veroorzaken, doordat zij namelijk — voor het gemak — achtereen 
steeds planten bezoeken, die tot éénzelfde soort behooren en zoodoende 
de vaak voorkomende, toevallige afwijkingen in vorm en kleur door 
herhaaldelijke kruis-bevruchting al meer en meer bestendigen. Want 
iedere plant heeft haar individueel karakter, dat wist men reeds langer. 
Doch eerst in onze eeuw, en na darwin’s optreden vooral, werd het 
duidelijk, dat het begrip soort zeer vaag, zeer subjektief is. Voor ons 
is het nu duidelijk , dat niets den leeuw of de boterbloem b.v. dwingt 
om steeds leeuw of boterbloem te blijven ; en vooral bij de planten, 
welker veelal korte levensduur het voor een mensch mogelijk maakt 
veel opvolgende generaties te bestudeeren , zijn tallooze feiten waar- 
genomen , die de ontwikkelingstheorie, de leer van darwin over de 
veranderlijkheid der soorten, glansrijk bevestigden. 
Dat iedere soort min of meer veranderlijk is, wordt door niemand 
meer betwist. Dat de planten geslachtelijk paren , weten we eveneens 
uit ondervinding. Wanneer nu door een toevallige omstandigheid de 
nakomelingen van één of andere plant zichtbaar verschillen , dan be- 
stendigt de bloemkweeker de ontstane afwijking, door de planten, die 
dat verschil vertoonen af te zonderen , en te bevruchten met stuif- 
meel van eveneens het nieuwe kenteeken dragende bloemen. Hij vrij- 
waart ze natuurlijk ook voor het bezoek van insekten , door wie ze 
met poeder uit een normale bloem zouden kunnen bestoven worden. 
Nu kan in de natuur datzelfde ook plaats hebben ; daar zijn het 
de insekten die »kweeken”. Zelfs wordt verondersteld dat alle tinten 
en kleuren op die wijze ontstonden , want de oorspronkelijke vegetatie 
onzer aarde bevatte geen gekleurde bloemen. De bijen b. v. bezoeken 
achtereen bloemen , wier finesse van teekening zelfs overeenstemt. In 
de familie der lipbloemigen , waar de honing voor hoogontwikkelde insek- 
ten slechts bereikbaar is, zijn bijgevolg veel kleurschakeeringen voorhan- 
den ; onder de boterbloemachtigen — waar de honing meer voor de hand 
ligt : — komen minder kleuren voor, terwijl de schermdragers — welker 
honing onbedekt is — bijna alleen witte en gele bloemen vertoonen. 
Eveneens is het dus verklaarbaar, dat de peen — een scherm- 
drager door een 60 -tal , de doovenetel — een lipbloemige — door 
slechts een paar soorten van insekten bezocht wordt. Een aantal 
verschijnselen hebben één en ander bevestigd. 
