DE SIAMANG VAN HET EILAND SUMATRA 
DOOR 
H. A. N. C ATEN I US. 
Deze apensoort, de »Gibbon” van Buffon , waarvan ik vele op mijn 
zwerftochten door de residentie Palembang heb gezien en waarvan 
ik geruimen tijd achtereenvolgens twee in eigendom heb gehad , behoort 
tot de orde der »smalneuzigen” en leeft in gezellige groepen van 30 
tot 40 en soms in grooter getalsterkte bij elkander. In de bovenlanden, 
de z. g. Oeloe-streken , waar de bodem 500 tot 1000 voet en nog 
hooger boven de zee ligt, worden zij het meest aangetroffen. Overigens 
zijn zij ook verder op Sumatra inheemsch. 
Evenals de andere , ja , als de meeste apensoorten , hebben deze arme 
dieren ’t meest te lijden van hun ergsten vpand , den mensch. 
Niet genoeg , dat zij zich hoeden moeten voor het talrijke wilde 
gedierte in de uitgestrekte Sumatraansche bosschen , waarvoor zij vaak 
des nachts nog van kamp moeten veranderen , als men althans hun 
verblijf in de hooge woudreuzen een »kamp” kan noemen, worden 
ze bovendien nog door jagers op de hardnekkigste wijze vervolgd. 
Reeds op mijn eersten voettocht , toen ik te Mandie-auër , na een 
watertocht van + 20 dagen stroomopwaarts , aan wal stapte , om langs 
den vrijwel ongebaanden weg naar Moeara-Bliti en zoo door naar mijn 
garnizoen , Tebing-Tinggi , te trekken , hoorde ik het geschreeuw of 
geblaf dezer dieren. 
Er was in ’t stille , uitgestrekte bosch , ter weerszijden van den weg 
niets te zien. Alleen het geluid van vogels, van gpoote woudkrekels 
19 
