292 
DE SIAMANG VAN HET EILAND SÜMATRA. 
halve gevangenschap , niet oud. Naar mijn schatting kan de siamang 
wel 40 jaren halen , maar meer weet ik er ook niet van.” 
En zoo verkortte ik den vervelenden, langen marsch aanmerkelijk, 
door met den vrij ontwikkelden aanvoerder der »anterans” gesprekken 
te voeren in ’t Maleisch. Hij werd terdege geïnterviewd. 
Eenvoudig als deze lieden zijn , betoonen zij zich zeer dankbaar 
voor elke kleinigheid , die men hun geeft. Eenige centen meer per 
paal afstands werken al veel uit. Een oud , afgedragen huisjasje , dat 
ik zelfs voor t’huis niet meer toonbaar achtte en dat ik hem beloofd 
had, bij ’t vertrek uit Mandie-auër, was in zijn oog een geschenk van 
belang. Even gretig en dankbaar nemen zij andere afgedragen kleding- 
stukken aan , als flanellen hemden , oude pantalons , enz. 
Ik had door mijn belofte dus spoedig den weg tot ’s mans hart 
weten te vinden en vernam nu veel bijzonders door zijne merkwaardige 
en vaak snedige opmerkingen , o. a. dat. er wel degelijk verschil is in 
’t gezicht tusschen den eenen en den anderen aap. Daar heb ik later 
dikwijls op gelet. 
»Zoudt ge mij een siamang van heel dichtbij kunnen laten zien , 
mandoor?” 
» Ónmogelijk, Mijnheer; ze zijn erg schuw en verdwijnen dadelijk, 
als ze maar menschen hooren. Maar u zult er nog genoeg onderweg 
zien; ik zal er u opmerkzaam op maken.” 
’s Mans voorspelling kwam echter niet uit ; de siamangs hadden 
ons altijd veel eerder in de peiling dan wij hen en zoo bleef ik ver- 
stoken van het voorrecht, zoo’n zwarten woudbewoner goed te kunnen 
opnemen. 
Later, te Tebing-Tinggi , kreeg ik er een. Ik kocht hem voor ƒ3. 
Het dier was echter ongevoelig voor eenige aanhaling. Wantrouwend 
en schuw, bang en steeds bedacht op zelfverdediging, als hij dacht 
dat ik hem kwaad wilde doen , hield ik weinig van den aap. Ik dacht 
er natuurlijk niet aan hem eenig letsel te doen , ik gaf hem altijd 
zelf eten en zag goed toe dat niemand hem plaagde. Ik wilde dit 
dier aan mij, aan zijn baas, wennen. Alle pogingen mislukten; ’t ging niet. 
Over ’t algemeen was de indruk , dien ik door dit exemplaar kreeg , 
niet gunstig. 
Een jaar of anderhalf later kreeg ik een jonkje cadeau en daaraan heb 
ik ontzettend veel genoegen beleefd. De ervaring heeft mij geleerd, 
dat men deze dieren zacht en lief kan krijgen en men ze dus bepaald 
niet moet generaliseeren , zooals zoovelen doen en beweren dat de 
