DE SIAMANG VAN HET EILaND SUMATRA. 
297 
Dit merkte ik al gauw op , als ik hem verliet. Zijn hokje , dat 
onder het afdak bij de achtergalerij stond , was op een hoogen bamboe- 
stok stevig bevestigd , en zoo hoog , dat hij alles kon zien wat op 
het erf en in mijn achtergalerij gebeurde. Aan weêrskanten van de 
kist, van ’t hokje, had ik vierkante openingen , bij wijze van 
raampjes, laten maken, waardoor hij gemakkelijk , binnen in zittende , 
naar buiten kon gluren. 
Zoodra ’t beestje mij zag, kwam hij uit zijn hok, nam een sprong 
en was op het hekwerk, dat de galetij van ’t erf scheidde. Ik ging 
altijd dadelijk naar mang, zette een stoel bij ’t hek en nam hem op 
mijn schoot. 
Ik sprak tot hem , aaide hem , gaf hem een stukje suiker of een 
pisang, dien ik te voren bij me had gestoken, en mang liet dat alles 
gewillig toe , was heel tevreden en zou zoo misschien wel uren hebben 
willen slijten. Vreemd, dat ik er nooit aan dacht of dit dier mijniet 
eens een knauw zou geven , vooral omdat ik hem dan zoo ongegeneerd 
op mijn schoot zette. Hij dacht er niet aan, bekeek wel mijn groote , 
witte handen, trok aan mijn uniformknoopen en deed allerlei verdere 
apen-ontdekkingen , naarmate zijn verstand en zijn groei zich ontwikkelden. 
Nam ik de eerste veertien dagen mang op , om hem op den schoot 
te zetten , langzamerhand kwam mang , als ik op den stoel zat , van zelf 
bij mij plaats nemen en wachtte hij af wat hij krjjgen zou. 
Als ik dan een half uurtje aan mang gewijd had , ging ik weêr 
weg, ’t zij naar de sociëteit of wel naar een mijner buren. 
Ik deed mang dan weêr in ’t hokje en ging langzaam door de 
achtergalerij naar een rechts gelegen zijkamer. 
mang volgde zijn baas tot ’t laatst met de oogjes en bleef zoo 
zitten , alsof hij zijn witten vriend weêr uit dezelfde deur verwachtte. 
Dit bespiedde ik uit de donkere binnengalerij — door het gordijn , 
dat voor de glazen binnendeur hing. mang zag mij dan niet. Hij 
staroogde maar op de rechtsche zijdeur. 
»Wat weten ze toch weinig van deze dieren af” , zei van daalen , 
mijn buurman, op zekeren dag, toen hij met mij mééging om mang 
eens te bezoeken. »Ik zoek in een Maleisch woordenboek naar ’t 
woord »sijamang” en vind daarachter de korte beschrijving: een 
soort van grooten aap met langen staart.” 
» Groot” is goed, van daalen, maar er had stellig bij moeten 
staan: zwarten aap. I#ier , onze mang is klein en nog jong, misschien 
vier of vijf maanden oud ; maar bij is al flink gegroeid. Bekijk die 
