298 
DE STAMAN G VAN HET EILAND SUMATRA. 
handen en voeten maar eens. Zijn kalong (halsband) heb ik al een 
keer wijder gemaakt.” 
»Ja, maar waar blijf je nu met dien » langen staart ?” Daar zie ik 
niets van !” 
»Dien heeft de Siamang ook niet, evenmin als de Orang-Oetan. 
Intellectueel volgt de Mang op den Orang-Oetan. Dit staat bij mij 
vast. Dit zwarte haardosje , hierzoo , kan men toch geen staart noemen ? 
En , je weet , ik heb hem eenige maanden geleden heel klein 
gekregen. Mang is zeker een paar decimeters gegroeid. En slim! 
Maar bovenal goedaardig. Hij is zoo zacht als een lam !” 
» Wordt hij niet geplaagd door dezen of genen?” 
»Neen, de bedienden houden ook van hem; ze vinden hem een 
lief, aardig dier en een uitmuntende schildwacht voor het heele erf.” 
Daar liet Mang zijn eigenaardig geschreeuw hooren. 
»Ada orang masoek , di blakang” (er komt iemand het erf op), 
zei mijn huisbediende, in de achtergalerij. 
»Hoe weet je dat, kromo?” 
»0 , dat hebben wij , bedienden, reeds twee maanden gemerkt, 
mijnheer. Europeanen zijn of schijnen bij hem vertrouwd te zijn, 
maar als een inlander op ’t erf komt, waarschuwt hij ons altijd. We 
komen ook altijd zien, wie er komt; en dat merkt Mang op. Dia 
djaga baaik , toewan!” (hij houdt goed de wacht, mijnheer). 
»Of dat dier op de menschen , op de gezichten en op de vreemden 
lette! Maar vóór alles had Mang oogen voor mij, voor zijn baas, al 
waren de andere heeren , die af en toe een bezoek bij mij en bij 
Mang brachten, nog zoo lief en aardig vuor mijn zwarte pleegkind. 
Mang groeide intusschen voorspoedig op en ontwikkelde zich tot 
een mooi , gezond exemplaar. Toen ik werd overgeplaatst , van 
Tebing-Tinggi naar Lahat , was Mang ongeveer 45 centimeters hoog 
en breedgeschouderd ; hij had lange , zwarte armen van ongeveer 
40 centimeters , korte beenen , waarop hij waggelend liep , met de 
voeten buitenwaarts gekeerd en met kromme knieën. In het klauteren 
en klimmen was hij een baas; het hangen aan twee handen, aan 
eene hand zelfs, beteekende voor hem niets en het optrekken aan ééne 
arm ging hem zoo eenvoudig af, als het ons moeite zou kosten. 
Op reis hield ik Mang bij mij , want al het vreemde , de 
oeloeneesche koelies , de onbegaanbare wegen , het vervoer , palen 
ver , dat alles scheen Mang te verbijsteren , die al zoo aardig gewend 
was aan het stille leventje in zijn hok , aan het vredig te huis met 
