300 
DE SIAMANG VAN HET EILAND SUMATRA. 
Vervelen behoefde hij zich niet. Ik maakte hem dikwijls los en 
nam hem dan mee naar huis, waar hij volop lekkernjjen kreeg. Zag 
hij dan, als ik aan tafel zat, iets bijzonders, waar hij trek in had, 
dan geneerde hij zich niet om den langen rechterarm uit te strekken 
en het naar zich toe te halen. Dat daarbij een paar glazen braken of 
een schaal op den grond viel , deerde hem niet. 
Met dat al bleef Mang zeer aanhankelijk en zacht tegenover mij. 
Gewillig liet hij zich weêr de kalong omdoen , greep daarbij den 
bamboe en slingerde zich dan , met een sierlijken zwaai , naar zijn hok. 
De ongelukkige , slechte bouworde van mijne woning had echter 
één goede zijde. Ik kon door de gaatjes van het bamboezen vlechtwerk 
gluren. 
Toen ik eens , ’s middags, Mang weêr aanhoudend hoorde 
schreeuwen, keek ik door een der spleten en zag ik, hoe Mang 
geplaagd werd door mijn jongen en nog een paar kinderen , die op 
’t erf waren. Dit was Mang, en mij ook, te veel. Ik sloop voorzichtig 
de slaapkamer uit en overviel de plaaggeesten , juist toen zij het manuaal 
maakten , alsof zij hem met een dikken stok wilden slaan. 
»Apa itoe , asim? Kenapa orang ganggoe Mang ?” vroeg ik , terwijl 
ik plotseling in de achtergalerij verscheen. (» Wat is dat, asim ? Waarom 
plaagt gijlieden Mang?”) 
»Dia maoe gigit” (»hij wil ons bijten”), was ’t antwoord. 
Dit was een bepaalde leugen. Stel u voor , de zachtaardige , goede 
Mang! Bijten en boos zijn stonden niet in zijn woordenboek. Ik zei 
echter niets, want er was geen bewijs. Ik nam mij echter voor , goed 
op te letten en de menschen , bij herhaalde plagerijen , te ontslaan. De 
ondeugende kinderen joeg ik weg. 
Wat er gebeurde , als ik uit was , kon ik niet nagaan want ik moest , 
voor allerlei dienstzaken, soms uren lang ver buitenshuis zijn. 
Dat Mang ’t dan moest ontgelden en zijn portie kreeg , daar was 
ik zeker van. Maar ik troostte mij met de gedachte , dat ik Mang des 
te beter zou vertroetelen en zoo zijn leed zou verzachten. 
Ik verplaatste , voor alle zekerheid , het heele bamboestel , met 
hok en al, naar de achtergalerij, dicht bij mijn slaapkamer. 
Eens, van een militaire wandeling, den weg naar Moeara Enim 
op, terugkeerende , was Mang verdwenen. Ketting en kalong hingen 
er , zonder het dier ; het hok was leêg en Mang bleef weg. 
Verlegen keek asim mij aan; hij kon geen opheldering hoegenaamd 
geven. »Tadi misihada” (»Zoceven was hij er nog”). 
