DE SIAMANG VAN HET EILAND SUMATRA. 
303 
naar het hoofd van den troep ontboden en liepen , zooals dan gebrui- 
kelijk is, met het zwaard in de scheede (opgestoken sabel). 
Zoo vorderde de kolonne eenige palen en werd er reeds op de 
horloges gezien , of het geen tijd werd om te rusten en daarna langs 
denzelfden weg terug te keeren. 
Daar hoor ik , achter mij , een paar Javaansche soldaten zeggen : 
»Loh! ónö ketek irèng!” (Hé, daar heb je een zwarten aap. (Jav.) 
»Nang indie?” (Waarzoo?) vroeg ik direct. 
»Di sana, litnan” (Daar, luitenant), antwoordde de man mij 
dadelijk in ’t Maleisch , en wees mij een zwarten aap in een hoogen 
boom , dicht bij den weg gelegen. 
Ik dacht dadelijk aan mijn Mang en aan alles wat artjita mij over 
de Siamangs had verteld. We hielden halt, ik vertelde mijn gevoelen 
in een paar woorden aan de officieren en al ’t volgende geschiedde 
in eenige oogenblikken .... ik deed , hoewel ’t al goed warm en 
zonnig was, mijn pet af, keek naar boven, naar den boom, en riep 
uit alle macht, op de oude, bekende wijze: »Mang! Mang! Mana 
Mang?!” (Mang! Mang! waar is Mang?) 
Er kwam dadelijk leven en beweging in het zwarte klompje , daar 
boven , zóó hoog zat het dier. Het was of hij geëlectriseerd werd , 
zoo vlug sprong hij de takken af, te nauwernood zich vasthoudende 
en , van een hoogte van ongeveer tien voet , kreeg ik in eens het 
zware gewicht van mijn ouden Mang tegen de borst. 
Mang had, van boven af, zijn baas herkend , zijn stemgeluid gehoord 
en was, gtlukkig voor hem, uit zijn vrij willige ballingschap verlost. 
Iedereen was even blij als ik zelf ; men wist reeds lang , dat ik 
Mang kwijt was , in de kazernes even goed als elders , maar iedereen 
vond het ook even aardig , dat Mang mij had herkend. 
Men overlaadde den uitgehongerden Mang met versnaperingen en 
thee, maar hij wilde van niemand dan van mij , zijn baas , weten. Met 
zijn leelijken , zwarten snoet, met breeden mond, nagenoeg tegen 
mijn gezicht aan , de armen , die stevige stokken , stijf om mijn hals 
geslagen , de korte beenen , zoover hij ze kon omslaan , om mijn 
middel , zóó hechtte Mang zich onwrikbaar aan mij vast. Ik behoefde 
hem niet eens vast te houden , hetgeen ik toch na eenigen tijd deed. 
Mang had aanhaling noodig na dien hongertijd. Dat bedacht ik. 
»Zeg nu nog eens, soeterik , dat de apen stom of dom zijn! Als 
men maar goed voor de dieren is, zijn ze aanhankelijk en dankbaar. 
En geloof me , dat Mang , van boven , goed uit zijn oogen gekeken 
