MIJN LAATSTE 
BOTANISCHE WANDELING OP HET KOPJE 
DOOR 
REINO LEENDERTZ. 
De winter was voorbij en alles groende en bloeide weer op de Kopjes 
rondom Pretoria, ’t Was Zondagmorgen, 16 September van ’t vorige 
jaar. Een heerlijke morgen en nog niet te warm om een tocht op de 
kopjes te ondernemen. In December en Januari kan de Afrikaansche 
zon branden , branden , dat men zich wel eens bedenkt , eer men voor 
zijn plezier zich op de aan schaduw zoo arme kopjes waagt. Heel , 
heel vroeg in den morgen is het dan te doen, b.v. om een uur of vijf. 
Maar op dien Septembermorgen was het heerlijk en mijn buurjongen , 
een aardige knaap van dertien jaar, die veel liefde voor de natuur 
heeft, en ik gingen op stap. De groote , trouwe jachthond, die den 
»kleinbaas” op diens wenken gehoorzaamde, mee; hij zou onze 
beschermer zijn , als we op het kopje eens minder aangename ont- 
moetingen hadden. We zaten daar niet midden in de beschaving!! En 
op dat tijdstip , helaas ! midden in den afschuwelijken oorlog , in eene 
stad , omringd door soldaten , waarvan men niet juist de beste ver- 
wachtingen kon koesteren. 
Gewapend met botaniseertrommels, spade, mes en wat men alzoo 
meer noodig heeft , gingen we op weg door het Berea-park naar het 
kopje bij de spoorbrug naar Fonteinen. Daar zagen we al in de verte 
op de brug een khaki staan. Geweer op schouder, jawel, een wacht 
natuurlijk. 
Niemand mocht zonder permit Pretcjda verlaten, dat wist ik, en 
20 
