306 
MIJN LAATSTE BOTANISCHE WANDELING OP HET KOPJE. 
ik bezat zulk een permit niet. Zou de schildwacht ons doorlaten ? 
Rustig , alsof ik van niets wist , wilden we passeeren. ’t Ging echter 
zoo gemakkelijk niet. »Uw permit, als ’t U belieft, dame.” »Ik heb 
geen permit.” »Dan kan ik U niet doorlaten.” »Kom, gekheid, wat 
heeft eene dame met een permit noodig.” » Ik kan het niet toestaan, 
strenge orders.” »Ik ga naar dien berg daar,” wijzende op het nabij 
zijnde kopje , »je kunt ons nazien en over een goed uur ben ik terug.” 
Wantrouwend zag de wacht ons en onze groene trommels aan. Daarop 
ging hij naar het aan de andere zijde der brug gelegen wachthuisje , 
waar nog eenige soldaten aanwezig waren. De beraadslagingen daar 
liepen te onzen gunste af en we konden de brug passeeren. 
We bestegen het kopje. Al van verre had een boom., overdekt met 
witte bloemen, ons oog getrokken. Daar dus op af. ’t Was één bloem, 
al bloem ; de bladeren waren nog klein. De boom was tamelijk hoog , 
tenminste voor Transvaal , welks flora door de bijzondere klimatologische 
factoren arm is aan hooge en flink ontwikkelde boomen. De takken 
hingen laag bij den grond, maar toch moest ik mij uitrekken om 
mooie en typische takken te bemachtigen. »Wilt U dien tak met 
bloemen hebben?” vroeg eensklaps iemand in hjt Engelsch. Ik keek 
om en daar stond een soldaat naast me. Hij reikte me de begeerde 
takken aan, die ik hierop in mijn trommel borg. Na een blik daarin 
geslagen te hebben en ons nog eens onderzoekend te hebben aangezien , 
scheen hij met de inspectie tevreden , en verwijderde zich de hulp- 
vaardige (!) Tommy. 
Het kopje , waarop we ons bevonden , behoort tot de boomrijkste 
kopjes, die ik rondom Pretoria ken. Vele boomen bloeiden thans, 
de meesten echter niet met in het oog vallende of schitterende 
bloemen. Ons oog werd geboeid door een prachtig uitzicht. Links het 
groene dal van Fonteinen , de plek , die Pretoria van water voorziet ; 
tegenover ons de hooge Tijdbalkop en rechts in de diepte Pretoria 
met al haar geboomte. En daarachter de hooge reeks der Magalisbergen, 
waarin Wonderboompoort zich scherp afteekent. Het oog ziet zoo ver 
in die zuivere, ijle lucht en alles komt zoo scherp uit tegen den 
wolkenloozen hemel. Een schoon land, een heerlijk klimaat, dat nu 
zoo zwaar beproefde Transvaal ! 
De boom , waarvan ik de bloemen reeds had verzameld , is Dombeya 
rotundifolia Harv. (Byttneriaceae)) ; een echt tropisch geslacht , 
Dombeya. Er komen eenige soorten van voor in Zuid- Afrika. Van 
deze soort waren verscheidene boomen op dit kopje en op de naburige 
