MIJN LAATSTE BOTANISCHE WANDELING OP HET KOPJE. 
307 
kopjes aanwezig. 
Kleinere boomen waren twee soorten van Combretum (Combretaceae), 
waaraan de vruchten , typische viervleugelige vruchten , nog aan- 
wezig waren. De bloemen zijn onaanzienlijk , de bladeren , vooral de 
jonge, zacht en glanzig behaard. De dichte, wollige beharing, die 
men bij vele planten in Transvaal aantreft , is alweer als eene aan- 
passing aan het klimaat te beschouwen. 
Alle planten moeten zich wapenen tegen snelle verdamping, ze 
moeten zuinig zijn met hun watervoorraad , daar het soms in maanden 
niet regent. Zeer verschillende voorbehoedmiddelen vindt men tot 
dit doel bij de verschillende plantensoorten , maar het is mijn plan 
niet, hier verder over uit te weiden. 
Ik vond dan twee soorten van Combretum; C. holosericeum Sond. , 
met kleine vruchten en C. Zeyheri Sond. met groote , zeer mooie 
vruchten. 
Verspreid of dicht bij elkaar groeiende en boschjes vormende, 
bloeide de Acacia caffra Willd. (Mimosaceae) met langgerekte hoofdjes 
van witte bloempjes. Ook hier vond ik nog de vruchten , zeer dunne 
peulen. 
Het geslacht, Acacia, is ook zeer typisch voor Zuid-Afrika, 
ofschoon de meeste soorten in Australië voorkomen. Hier hebben alle 
soorten gevinde of dubbel gevinde bladeren , terwijl de Australische 
soorten meest phyllodiën hebben , d. z. verbreede bladstelen , die de 
functie der assimilatie hebben overgenomen van de bladschijf, die 
geheel is gereduceerd. 
De meest bekende Zuid-Afrikaansche acacia is wel de Acacia 
horrida, de »Wach een beetje” met de vingerlange , ivoorwitte 
doorns, ook wel Karrooboom genoemd, en waarlijk daar in de 
woestijn ziet men deze dikwijls dwergachtige boomen , waarvan de 
takken vaak tot op den grond liggen , bij massa’s. De bladerlooze 
boomen met de ontzagwekkende witte doorns maakten een eenig effect , 
zooals ik ze in October van uit den trein zag. Maar ook in en om 
Pretoria heb ik de wach-een-beetje’s dikwijls gezien. 
Een goed gekozen naam hebben de Afrikaners aan dezen boom 
gegeven, want de groote, harde, scherpe doorns zijn een niet gering 
te achten hinderpaal bij het doortrekken van het bosch. 
Doorns , prikkels , stekels , in één woord gewapende planten zijn 
kenmerkend voor de flora van Transvaal. 
Een eigenaardig uitziende boom is de Vangueria infausta Burch 
