KEUKENZOUT ALS VOEDINUS- EN GENOTMIDDEL. 
Is ons zout een voedings- en genotmiddel , is het een van beide 
of geen van beide? Allerminst wenscb ik beschouwd te worden als 
een deskundige in deze , bekwaam om die vragen te beantwoorden ; 
alleen wil ik mededeelen wat over dit onderwerp onlangs is geschreven 
en , naar het mij voorkomt , ons aller belangstelling verdient. 
Eerst is een vegetariër aan ’t woord , de Heer westendorp van 
Haarlem, in het tijdschrift: De Natuur in. Zeer conservatief is de 
mensch in het bereiden van zijn voedsel, hij doet dat nog bijna op 
gelijke wijze als in den ouden tijd ; uit een min of meer grooten 
zoutpot verdwijnt de inhoud in korten tijd in de magen der huisge- 
nooten , en men bedenkt niet op die wijze , bij kleine hoeveelheden 
te gelijk , een dosis vergift te hebben ingenomen. Sedert eeuwen ge- 
wend aan het gebruik daarvan , bemerkt ons doorpekeld lichaam 
niet, dat het op den verkeerden weg is. Zout gebruiken wij om ons 
eten zoogenaamd smakelijk te maken , maar de natuur-zelf zorgt , 
dat werkelijk geschikte voedingsstoffen er niet mede vermengd be- 
hoeven te worden ; bovendien , om een voedingsmiddel goed te kunnen 
proeven , moet men het eten zonder zout. Dit benadeelt verder onze 
gezondheid, want de overmaat van zout in ’t bloed moet daaruit 
door de nieren weer worden verwijderd. Zij onttrekken veel vocht 
aan ’t bloed, wij krijgen dorst en drinken veel water, en op die 
manier worden nieren en andere ingewanden met arbeid overladen 
en de werkelijk voedende stoffen verdund en minder krachtig ge- 
maakt. Er ontstaan maag- en ingewandskwalen , die weer andere 
ziekten, ongeneeslijk vaak, ten gevolge hebben. Dikwijls voegt zich 
ook het in het lichaam opgeloste zout weer tot kleine steentjes 
bijeen , te groot om door de afvoerbuizen het lichaam te verlaten , 
en veroorzaken dan graveel, een nameloos lijden, om niet te spreken 
van allerlei nieraandoeningen , die met dat onmatig drinken in ver- 
band staan. 
Al deze onaangenaamheden zijn te voorkomen door het zout niet 
meer in ons voedsel te mengen. Gewent men zich er aan om lang- 
