é 
314 HET KEUKENZOUT ALS VOEDINGS- EN GENOTMIDDEL. 
hebben van ’t geen goed voor ons is en de juiste voedingsmiddelen 
kiezen. Zout is dus onnoodig, juister gezegd overbodig. 
In de tweede plaats komt aan bet woord niemand minder dan de 
Koninklijke Akaderaie van Wetenschappen te Amsterdam. Tot baar 
werd door den Minister van Oorlog het verzoek 'gericht om van advies 
te willen dienen over de vraag: of bet mogelijk is geheel of gedeelteljjk 
weg te nemen de bezwaren, welke verbonden zijn aan de approviandeering 
van de stelling van Amsterdam , voor zoover het artikel zout betreft. 
Een commissie van praeadvies werd benoemd en namens haar werd 
door Prof. stokvis verslag uitgebracht, waaraan de volgende bijzonder- 
heden ontleend zijn. Het keukenzout speelt zulk een eigenaardige rol 
in de dierlijke huishouding en de samenstelling van het menschelijk 
lichaam , dat een surrogaat daarvoor niet valt aan te wijzen. Men heeft 
daarin een betrekkelijk zeer eenvoudige stof voor zich, die in het 
bloed en in alle vochten van het dierlijk lichaam steeds voorhanden is. 
De hoeveelheid, die daarvan in het bloed voorkomt, is zoo goed als 
een standvastige grootheid en alles in het dierlijk lichaam schijnt er op 
ingericht , om het gehalte van het bloed aan keukenzout , dat voor het 
behoud van zijn vormelementen van het hoogste gewicht is , onveranderd 
te doen blijven. Wordt meer zout toegevoegd , dan wordt , in hoofdzaak 
langs de nieren , die overmaat , waardoor de concentratie van het bloed 
aan zout zou kunnen stijgen , uit het lichaam verwijderd ; neemt de 
toevoer van zout af , dan houdt het bloed het met alle kracht terug , 
zoodat de bedoelde concentratie behouden blijft. Talrijke proeven , 
door verschillende onderzoekers omtrent de gevolgen van keukenzout- 
onthouding bij den mensch en bij hoogere dieren verricht, hebben dan 
ook tot de eensluidende uitkomst geleid , dat , bij overigens voldoende 
voeding , die onthouding noch bij den mensch , noch bij het dier 
groote bezwaren met zich mede brengt. Men heeft verhaald van 
Russische lijfeigenen, die waterzucht zouden hebben gekregen ten 
gevolge van gebrek aan zout , maar dit op zichzelf kan die ongesteld- 
heid niet veroorzaken ; volgens eeu ander bericht zou van een volk , 
dat door een oorlog in lange jaren geen zout bekomen kon , de smaak 
door die lange onthouding zoo veranderd zijn , dat eenige generaties 
noodig waren om het. weer met het gebruik van zout te verzoenen. 
Een der leden onzer Afdeeling (de wis- en natuurkundige) , zegt de 
Hoogleeraar , onderwierp zich in 1862 aan een proef, waarin hij eerst 
gedurende vijf dagen , daarop , met een tusschenruimte van vier dagen , 
weer opnieuw zeven achtereenvolgende digen, zich niet alleen van 
