DE VLIEGENDE KAT. 
317 
beter te vergelijken dan bij een geprepareerde dierenhuid met kop 
en pooten er aan, zooals wij ze vaak als vloerkleedjes zien gebruiken. 
De vlieghuid is aan de bovenzijde behaard. Zij dient niet tot eigen- 
lijk vliegen maar tot valscherm , waardoor het dier in staat wordt 
gesteld groote ruimten al zwevend te overschrijden. 
Behalve door deze vlieghuid , onderscheidt de Vliegende Kat zich 
van de half-apen daardoor , dat de duim niet van de overige vingers 
kan verwijderd worden. Verder zijn de nagels sikkelvormig gekromd , 
zeer breed in de vertikale richting en samengedrukt in de tegen- 
overgestelde en de klauwen zijn terugtrekbaar. Vooral echter het 
maaksel hunner tanden wijkt geheel af van dat der Lemurs. 
Het lichaam is slank van bouw , van de grootte van een kat , en 
de ledematen zijn middelmatig van lengte. De kop is klein , de snuit 
zeer verlengd, de oogen zijn middelmatig groot, de ooren behaard 
en klein. Zij voeden zich, behalve met vruchten, ook met insecten 
en kleine vogels. Het zijn nachtdieren , die den geheelen dag slapen. 
Men kent tot nog toe slechts één geslacht dezer dieren , volgens 
harting met een drietal soorten , volgens schlegel en andere slechts 
één soort, de bovengenoemde. 
De Vliegende Kat bereikt een totale lengte van 60 c.M., waarvan 
11 a 12 c.M. op den in de vlieghuid ingesloten staart komen. 
(Brehm) Dr. hagen geeft van een paar door hem gemeten dieren 
de volgende maten op. Geheele lengte 64.5 c.M., lengte van den 
staart 26 m.M. , lengte der voorbeenen 375 m.M. en der achterbeenen 
310 m.M., afstand tusschen voor- en achterbeenen 190 m.M. Op 
den rug is hij dicht behaard , op den voorarm dun ; de okselstreek 
en de zijden zijn kaal. De kleur van het dier is, naar het voorwerp , 
zeer verschillend. De grondkleur is bruin , grijs of roodachtig , hier 
en daar gevlekt met witte vlekken , waartusschen dikwijls roode en 
witachtig gele. Wallace spreekt van een olijfkleurige of bruine 
vacht , besprenkeld met onregelmatige witachtige vlekken en plekken , 
volkomen gelijkend op de kleur van een met mos bewassen boom- 
stam en derhalve zonder twijfel hen tot bescherming strekkend. 
Dr. hagen bevestigt dit waar hij zegt; »Men krijgt dit dier op den 
dag zelden te zien , ofschoon hij in de wouden niet zeldzaam is. Hij 
zit n.1. kalm en rustig, en door zijne eigenaardige kleur voortreffelijk 
beschermd , als een stuk van den bast van den boom zelf tegen zijn 
lievelingsboom gedrukt , gewoonlijk in een vork van een tak of op 
eene andere geschikte plaats”. 
