318 
DE VLIEGENDE KAT. 
»De vallende avond wekt hen eerst op tot werkzaamheid. Mannetje 
en wijfje rusten gewoonlijk vlak bij elkander , zoodat men met een 
schot schroot beiden naar beneden doet tuimelen , wat mijne jagers 
dikwijls gedaan hebben. Het wijfje heeft steeds maar een enkel jong.” 
» Benige keeren werden mij moeder en kind gebracht, maar het 
gelukte mij nimmer ze langer dan acht dagen in het leven te houden. 
Zij gedroegen zich altijd zeer zacht en schuchter, lieten toe dat men 
ze aanpakte en streelde , waarbij het wijfje een soort van blatend , 
piepend geluid liet hooren , en aten den eersten dag schuw iets van 
de hen verstrekte pisang. Bij die gelegenheid stak, tot mijne ver- 
wondering, ook het jong nu en dan, zoodra zijne ouders het hem 
toestonden, den kop met de groote , ronde, nieuwsgierige oogen uit 
den huidmantel der moeder om ook mede te eten.” 
»Ik liet voor mijne gevangenen elk oogenblik takken, stukken 
schors en gaffels van boomtakken zoodanig inrichten als ik meende, 
dat het geschiktst voor hen was, doch zij gaven steeds de voorkeur 
aan een horizontale stang , waaraan zij zich , met de vier ledematen 
vastgeklampt, ophingen. De staart was dan naar binnen geslagen en 
vormde met het achterste gedeelte der vlieghuid den bodem voor 
den zak , waarin het jong zat. Des morgens vond men ze geregeld 
in den meest verwijderden hoek van het dak terug , waaruit bleek , 
dat zij alle moeite deden om een uitweg te zoeken. In weerwil dat zij 
voortdurend en gaarne pisang en rijst met melk aten , werden zij na 
een dag of drie al zwakker en zwakker , zoodat zij zich niet meer 
aan hun stang konden vasthouden , vielen en hulpeloos bleven liggen. 
Na een paar dagen waren zij dood en het jong volgde spoedig.” 
De vliegende kat is in Deli in de dichte wouden te vinden , maar 
ook in de bewoonde streken. De Maleiers hebben er geen bizondere 
naam voor , maar vatten ze met andere dieren (eekhoorns) onder 
den naam Koeboeng samen. Van een nachtelijk geschreeuw, dat deze 
dieren volgens junghuhn zouden maken, heeft noch dr. hagen noch 
dr. snellemans iets gehoord. 
junghuhn vertelt n.1. het volgende: 
» Wij hoorden slechts één gekrijsch , dit klonk echter zoo vreemdsoortig 
en zoo angstig, dat wij aan het geschreeuw van een kind of aan het 
gekerm van iemand, die een ongeluk gekregen had, dachten. Akelig 
en wanhopend weerklonk het van tijd tot tijd door den stillen nacht ; 
de Haranen schoven dichter bijeen rondom de wachtvuren ; de vrees 
voor spoken deed hun vroolijk gesprek verstommen. Weldra echter 
