320 
DE VLIEGENDE KAT. 
logge sprongen , zonder zich daarbij op te heffen , naar den naastbij 
gelegen wand, die uit geschaafde planken bestond. Toen hij daar 
aangekomen was, tastte hij lang met de binnenwaarts gekromde, 
schérpe klauwen van zijn voorpooten rond , tot het hem eindelijk 
duidelijk werd , dat het hem onmogelijk zou zijn op deze plaatsomhoog 
te klauteren. Zoodra het hem gelukt was , in een hoek of door gebruik 
te maken van een toevallig aanwezige spleet , eenige voeten omhoog 
te klimmen, viel hij weldra weer naar beneden, omdat hij het be- 
trekkelijk veilige standpunt van zijn achterpooten liet varen , voordat 
de klauwen van de voorpooten een nieuw aanhechtingspunt hadden 
gevonden ; de val veroorzaakte hem echter geen leed , daar de schok 
door de snel uitgespannen vlieghuid gebroken werd. Het dier had 
zijne vergeefsche pogingen zoo vaak herhaald , dat ik er verder niet 
op lette , — na verloop van eenigen tijd was het verdwenen. Ik 
vond het in een donkeren hoek onder het dak terug , waar het waar- 
schijnlijk den nacht wilde afwachten om de vlucht voort te zetten. 
Blijkbaar was het er in geslaagd den bovenrand van het planken 
beschot te bereiken en zijn lichaam tusschen dezen rand en den vast 
daarop liggenden veerkrachtigen , van bamboes gevlochten zolder heen 
te wringen. Het arme dier, dat ik voorbarig voor dom en onhandig 
had gehouden , had dus , in de bestaande omstandigheden , de grootst 
mogelijke behendigheid , schranderheid en volharding getoond . ” 
J. Hendrik van Balen. 
