DE OUDERDOM DER AARDE. 
325 
magnesia , waarvan het grootste deel door de rivieren naar zee wordt 
afgevoerd. In zee worden deze zouten weer vastgelegd , in koralen , 
schelpbanken, enz., in één woord voornamelijk door het dierlijk leven. 
Kan men dus bepalen hoeveel koolzure kalk en koolzure magnesia 
jaarlijks door de rivieren naar zee wordt gevoerd en hoeveel in den 
loop der geologische tijden is afgezet , dan wijst de verhouding ons na- 
tuurlijk het aantal jaren aan , dat voor die afzetting is noodig geweest. 
Dubois vindt , wanneer hij de berekening alleen voor de kalk uit- 
voert, 45 millioen jaren en zoo men de magnesia, waarvan de ri- 
vieren omstreeks J /s van het kalkgehalte bevatten , er bij rekent , 
een snelleren toevoer en dus een even veel korteren tijd , nl. 36 mil- 
lioen jaren. Deze cijfers komen , zooals men ziet , in hoofdzaak met 
de boven aangehaalde overeen. 
Het zou mij te ver voeren , de bizonderheden dier berekening hier 
uiteen te zetten. Deze toch is gecompliceerd door de omstandigheid, 
dat de oude afzettingen thans een groot deel van het vaste land uit- 
maken en dat dus de meeste kalk, die naar zee gevoerd wordt, 
geen nieuwe , d. i. uit koolzuur en de kalk der silicaatgesteenten 
gevormde is , maar oude. 
Doch de verhouding tusschen nieuwe en oude kalklagen laat zich 
uit de uitgestrektheid der laagsgewijze en oorspronkelijke gesteenten 
afleiden; dubois schat haar op ] / 3o en in de zooeven genoemde be- 
rekening is deze zeer belangrijke reductie dus natuurlijk aangebracht. 
De berekening van de jaarlijksche hoeveelheden rivierwater (27.000 
K.M 3 ) is dezelfde , als die voor joly’s beschouwingen diende en 
de bepaling van haar kalkgehalte geschiedde op overeenkomstige wijze. 
Ten slotte noem ik nog een geheel andere methode van schatting. 
Helmholtz en Thomson hebben berekend hoe lang de zon , naar alle 
waarschijnlijkheid , met ongeveer dezelfde energie geschenen kan heb- 
ben als thans. Zij vonden daarvoor een tijdsverloop van omtrent 20 
millioen jaren en deze hoofdvoorwaarde voor het leven op aarde 
zou dus ongeveer even lang bestaan hebben, als de daartoe vereischte 
geologische toestanden. 
Naast de vraag , hoe lang het leven op aarde kan hebben bestaan , 
is er een andere , haast even belangrijke. Uit de dikte der aardlagen 
kan men niet alleen den totalen duur van het leven , maar ook , uit 
de dikte der lagen in de afzonderlijke perioden , den duur van het 
leven voor de afzonderlijke groepen van het plantenrijk en het dieren- 
