328 
DE OUDERDOM DER AARDE. 
bijeengebracht, laten geen twijfel over de vraag omtrent de onver- 
anderlijkheid ten minste van die soorten , gedurende zoo langen tijd. 
Wel is het ras der menschen veranderd; de oude fresken geven ons 
andere typen te zien dan die van het tegenwoordige Egyptische 
volk, maar de oorzaak van deze verandering is onbekend. 
Doch wat is deze periode van onveranderlijkheid , in vergelijking 
met die van sommige vormen , die sinds oude geologische tijden bijna 
zonder wijziging tot ons zijn gekomen. Hoe weinig verschillen de 
tegenwoordige Diatomeeën van hun fossiele verwanten. Hoe vele ge- 
slachten zijn er , hier en daar in het systeem , zoowel van planten als van 
dieren, die sedert oude geologische tijden dezelfde gebleven zijn. Onder 
de brachiopode schelpdieren vormt de kleine Lingula een type , dat 
veel langer dan de helft van den geologischen tijd , immers van het 
Cambrische tijdvak af tot nu toe, nagenoeg onveranderd is gebleven. 
Het feit, dat de eene soort gedurende eeuwen en millioenen van 
jaren niet verandert, leert ons dus niets omtrent de snelheid, waar- 
mede in andere takken van den stamboom de vooruitgang kan plaats 
grijpen. Roza toonde onlangs in een uitvoerig geschrift aan , dat 
voortdurende en zeer veelvuldige verandering een van de belangrijkste 
voorwaarden is van het voortbestaan der grootere groepen van planten 
en dieren door de geologische perioden heên. Een lang leven gaat 
voor zulke groepen met een groote verscheidenheid gepaard , maar 
de gevallen , waarin geïsoleerde typen als de Lingula door alle tijden 
heen den strijd volhouden , zijn als hooge uitzonderingen te beschouwen. 
Doch keeren wij terug tot de hoogere temperatuur en het meerdere 
licht, die ik zooeven als verklaring van de snellere evolutie in lang 
vervlogen tijden noemde. Wij komen hier op het gebied der geologische 
klimaten , dat door dubois in een reeks van geschriften uitvoerig 
behandeld is. 
Lord KELViN heeft berekend, dat de vorming der aardkorst een 
zeer belangrijke verandering in den warmtetoestand , en wel in be- 
trekkelijk korten tijd, moet teweeggebracht hebben. De warmte van 
de gloeiende kern zou reeds na 100 jaren de temperatuur aan de 
oppervlakte slechts met 8° C. , na honderd eeuwen slechts met 0.8° C. 
verhoogd hebben. Sedert dien tijd werd dus de temperatuur op de 
oppervlakte zoo goed als uitsluitend door de zonnewarmte bepaald. 
Maar de zon was toen natuurlijk warmer dan thans , daar zij , in den 
loop der tijden, door hare uitstraling allengs afkoelt. Zij straalde dus 
vroeger ook meer uit , gaf meer waumte en meer licht aan de aarde. 
