DE HALF-APEN VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL. 
343 
en zelden of nooit den bodem betreden. Daar het nachtdieren zijn , 
brengen zij den geheelen dag slapende in holle boomen door. Eerst 
tegen het vallen van den avond worden zij wakker en gaan hun 
voedsel zoeken. Jones zegt dat zij een half uur vóór het ondergaan 
der zon ontwaken en een half uur vóór zonsopkomst hunne slaap- 
plaats weer opzoeken. 
» Eerst tegen het vallen van den avond wordt hij levendig,” zegt 
dr. hagen, »en sluipt dan langzaam en traag over de takken voort. 
Eenmaal heb ik er ook een op den grond gezien , tusschen 6 en 7 
uur in den avond. Ik denk echter dat dit eene uitzondering is, want 
de Boekang is een boomdier , dat wel traag maar toch zeer goed 
klimt.” 
» Ofschoon men hem in het woud haast niet te zien krijgt, is hij 
toch een dier dat veel voorkomt , want de Maleiers en Batta’s brachten 
mij, tegen den prijs van een halven dollar, dit dier elk oogenblik.” 
»Het is een slaperige, altijd brommende en bijtende gast, die den 
geheelen dag in een hollen boom of spleet slaapt, terwijl hij zich 
ineonrolt, d. w. z. den kop tegen den buik buigt en zijn voorpooten 
daaroverheen slaat.” 
Jones, die hem waarnam, zegt: »Den geheelen nacht door was hij 
op de jacht naar insecten. Zoodra er een onder zijn bereik kwam , 
begonnen zijne oogen te glimmen en wierp hij zich terug om met 
grooter kracht naar boven te kunnen springen , ten einde zijn prooi 
te grijpen. Bij het opkomen der zon verloren zijne oogen hun glans 
en legde hij zich te rust , waarbij hij zich als een egel oprolde.” 
»Deze langzame sluipende beweging, uitsluitend des nachts ge- 
schiedende,” aldus vaoLiK , »het geheimzinnige en vreemdsoortig uit- 
zicht dezer dieren , door den spitsen snuit , de groote dichtbijeen- 
staande glinsterende oogen met verwijde pupil des nachts , de schrale 
spookachtige handen , gaven aanleiding dat men eene menigte van 
sprookjes met hunne natuurlijke geschiedenis vermengde en dat zij 
vrees en wantrouwen verwekten bij alle Indische volksstammen.” 
Bij de Javanen, staat het, volgens brehm , in zeer slechten reuk. 
* Zijne nabijheid brengt gevaar, ziekte, dood of een ongeluk en wordt 
daarom door iedereen zooveel mogelijk gemeden. Hazkahl, aan wien 
ik bovenstaande mededeelingen verschuldigd ben, schrijft mij: » »Toen 
ik zulk een gast in mijn huis opnam, werd ik door iedereen gewaar- 
schuwd en gewezen op allerlei gevaren , waaraan ik mij blootstelde. 
Lang heb ik mijn Lori niet kunnen houden , waarschijnlijk werd hij 
