344 
DE HALF-APEN VAN DEN TND1SCHEN ARCHIPEL. 
door mijne bedienden , die zeer bang voor hem waren , en een hekel 
hadden aan den onaangenamen reuk , dien hij verbreidde , door het 
een of ander middel gedood.” ” 
»In gevangenschap heeft men weinig genoegen van de Lori”, zegt 
dr. hagen, »daar hij zich terstond ineenrolt en inslaapt. Stoot men 
hem aan , dan heft hij langzaam den kop op , kijkt zeer verwonderd 
over die storing met de buitengewoon groote , slaperig opziende , 
kogelronde oogen en schiet dan plotseling, met een sissend en zwak 
blatend geluid , blindelings met den kop tegen de traliën van zijn 
kooi aan en bijt woedend rondom zich. Dit alles heeft plaats zonder 
dat de romp van zijn plaats komt, en terstond daarop heeft hij zijn 
kop weer tusschen de beenen gestoken en slaapt in.” 
»Men kan hem verscheidene malen zoo wekken en steeds zal hij, 
precies op dezelfde wijze, zijn kop tegen de traliën stooten , vóór 
hij tot het besef komt zijn beenen op te pakken en, diep gekrenkt, 
een andere plaats op te zoeken in den afgelegensten hoek. 
»Geen der Lori’s, welke ik in gevangenschap gezien of zelf ge- 
houden heb , en dat waren er zeker twee dozijn , leerde zijn oppasser 
kennen en geen hand durfde hem aanraken , zonder zeker te zijn 
geducht te zullen worden gebeten.” 
De Boekang kan het, als men hem met pisang of dergelijke vruch- 
ten voedt en insecten of vleesch er bij geeft , jaren lang uithouden 
in gevangenschap. 
Brehm zegt over gevangen Lori’s : 
»Een dezer dieren, die aanvankelijk aan een touw was vastgelegd, 
lichtte dit herhaaldelijk met een droefgeestig gebaar op , alsof het 
zich er over wilde beklagen. Het deed echter geen poging om het te 
verbreken. In den eersten tijd trachtte deze Lori zijn oppasser, te 
bijten , maar eenige kastijdingen waren voldoende om hem dat af te 
leeren. Als men hem streelde, vatte hij de hand die hem liefkoosde, 
drukte die aan zijn borst en richtte de half geopende oogen op zijn 
verzorger. Bij het invallen van den nacht werd hij wakker. Eerst 
wreef hij zich als een slaapdronken mensch de oogen uit en begon 
dan zijne nachtelijke wandeling. Hij liep behendig langs de voor hem 
gespannen touwen. Hij was een liefhebber van vruchten en melk, 
maar nog meer van insecten en vogels. Hield men hem zulk een 
prooi voor, dan kwam hij er met voorzichtige schreden op af, dikwijls 
de geheele kamer door, evenals iemand die op de teenen gaat, om 
een ander te verrassen. Op een afstand van ongeveer een voet van 
