346 
DE HALF-APEN VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL. 
Het Spookdiertje heeft de grootte van een gewone rat, lengte 40 
c.M., waarvan 23 a 24 op den staart komen. De kleur van zijn 
haar is bruinachtig grijs; de ooren zijn naakt. De vingertoppen zijn 
aan het voorste lid kussenvormig vergroot. Het kogelronde hoofd 
gaat naar voren in een spitsen muil over met een vrij langen neus , 
welke zich naar voren verwijdt en in twee niervormige, naar buiten 
staande neusgaten overgaat. De oogen zijn zeer groot, ja, naar ver- 
houding van zijn lichaam zijn zij de grootste van alle dieren ; zij 
puilen sterk uit en hebben een rondachtige pupil. Aan dit vreemde 
voorkomen van het hoofd paart zich de niet minder vreemde vorm 
van het lichaam. Dit is vrij breed aan de schouders, versmalt zich 
dan aanmerkelijk achterwaarts. De voorste ledematen zijn kort, de 
achterpooten echter zijn langer dan het lichaam en de lange smalle 
voeten steken vreemd af tegen de zware dijen. De teenen zijn zeer 
verschillend van lengte en de tweede en derde zijn van smalle , puntige 
en scherpe klauwen voorzien. De duim is op een en dezelfde rij 
met de overige vingers geplaatst ; de groote teen staat van de overige 
vingers af en herinnert derhalve aan de apen. De staart is lang , 
dun en cylindrisch met een pluim aan het eind. 
Het zonderlinge voorkomen van dit dier moet de verbeelding der 
inboorlingen in hooge mate treffen. Dit blijkt uit een hunner over- 
leveringen , waarin gezegd wordt dat dit diertje eenmaal zoo groot 
was als een leeuw, maar later ineenkromp. Zij noemen het daarom 
Singapoa (leeuw) en hechten aan zijne tegenwoordigheid de voorspel- 
ling van ongeluk. Hoe zwak en onschadelijk het ook is, vreezen zij 
het derhalve. 
Het Spookdiertje voedt zich met hagedissen , kleine schaaldieren 
en insecten. Het is zeer lichtschuw, beweegt zich met groote sprongen 
en heeft een zeer zwak stemgeluid. Het werpt slechts één jong , dat 
het met den bek opneemt om het van de eene plaats naar de andere 
te brengen. 
Omtrent gevangen Spookdiertjes deelt jagor het volgende mede : 
»Ik was op de Philippijnen in de gelegenheid twee Spookdiertjes 
(hier Majo genaamd) te koopen. Deze uiterst sierlijke , zeldzame beestjes 
komen , naar men mij op Luzon verzekerde , slechts op Samar voor. 
Mijn eerste Majo moest in ’t eerst een weinig honger lijden , omdat 
hij plantenkost versmaadde , later verslond hij echter levende sprink- 
hanen met den grootsten smaak. 
Het was een zeer grappig schouwspel , het diertje , wanneer het 
