DE OORSPRONG VAN HET INSTINCT VAN DEN KOEKOEK. 
351 
instinct is door erfelijkheid blijven bestaan , hoewel de koekoek zich 
tegenwoordig geheel anders voedt. Ook de raolothrus van N. -Amerika 
is graanetend geworden sinds de uitroeiing van den bison en toch 
gaat hij voort in vreemde nesten te leggen. 
Overigens vertoont de koekoek nog vele andere karaktertrekken , 
die slechts te verklaren zijn als men aanneemt , dat hij vroeger 
zijne prooi zocht in de vacht der groote graseters. Zijne pooten zijn 
die van een klimmer en moeten hem van groot nut geweest zijn , 
om zich vast te houden op een loopend dier. Zijn lange, smalle bek 
veroorloofde hem gemakkelijk larven van dipteren en andere para- 
sieten te vangen, zijne lange staart diende, om zich in evenwicht te 
houden. Zijne gewoonten zijn ook vreemd. Hij verlaat nooit het 
bosch, ofschoon hij niet moeielijk is in de keuze van zijn voedsel, en 
zijne grootte en de macht van zijne vlucht hem beveiligen voor den 
aanval van de meeste zijner vijanden. Kan hij deze gewoonte niet 
hebben aangenomen bij het volgen van wilde kudden , die zich niet 
gaarne in het vlakke veld waagden ? Diende zijn kreet niet tot waar- 
schuwing aan zijne gewone gastheeren voor de nadering van een vijand? 
Vele vogels, die samen leven met andere dieren , hebben dien karakter- 
trek. De gulzigheid van den koekoek kan op rekening worden gesteld 
van den overvloed , waarin hij leefde te midden der groote , voor- 
historische kudden. Tegenwoordig voedt hij zich vooral met rupsen 
en elke koekoek verdedigt met heftigheid zijn grondgebied tegen alle 
vogels van dezelfde soort , die zijn aandeel levensmiddelen zouden 
willen komen verminderen. 
Het is vrij moeielijk uit te maken , wie de oorspronkelijke gast- 
heer van onzen koekoek geweest is. Evenwel , zoo men zijn bek 
vergelijkt met dien van andere vogels, die kudden volgen, ziet men, 
dat hij bestemd schijnt eene dikke vacht te onderzoeken. Overigens 
blijkt uit wat wij gezegd hebben van de gewoonten van den koekoek, 
dat zijn gastheer een dier der bosschen en niet der vlakten was. 
Men zou dus kunnen denken aan den zoo goed als uitgestorven 
Europeeschen bison, aan den mammouth of aan den wolligen rhinoceros, 
beiden sinds het voorhistorische tijdperk verdwenen. 
De koekoek vormt, met twaalf andere geslachten, de kleine familie 
der cuculiden. Wij vinden daaronder vooreerst den » wegwijzer”, dien 
zoo merkwaardigen vogel , die den mensch of den beer den weg wijst 
naar de wilde bijenkorven. Als de bijen verstrooid zijn en de honig 
verzameld is , eet de vogel de larven en de insecten , die in de 
