354 
DE MUTATIE-PF.RIODEN BIJ HET ONTSTAAN DER SOORTEN. 
boom kiezen , die zijn takken opwaarts draagt en in telkens kleinere 
vertakkingen splitst. In beide gevallen beslist de teekening niets 
omtrent de vraag of men zich den vooruitgang geleidelijk of met 
schokken voorstelt. 
Om de laatste opvatting in de teekening uit te drukken kan men 
een schema kiezen , ongeveer als dat der kranswieren ( Chara en Nitella). 
Hier draagt de stengel van afstand tot afstand kransen van zptakken , 
terwijl hij tusschen die kransen onvertakt blijft. Uit eiken krans gaat 
de centrale lijn als voortzetting van den stam omhoog ; hier en daar 
vindt men een krans, waaruit daarenboven nog één of twee takken 
het tot verdere ontwikkeling brengen en zelven stammen worden , 
die weer kransen van zijtakken kunnen voortbrengen. Maar de over- 
groote meerderheid der takken in eiken krans heeft maar een beperkten 
groei , en bereikt slechts een in verhouding tot het geheel geringe lengte. 
Volgens zoodanig schema zou men m. i. de stamboomen van planten 
en dieren moeten teekenen. Elke krans stelt een mutatie-periode voor ; 
elke straal in den krans een nieuwe soort , uit de oude in die periode 
ontstaan. Maar al die nieuwe soorten zijn geen verbeteringen ; één 
onder haar is de beste , hetzij dat dit de oude , hetzij dat dit een 
der nieuwe is. Die beste ontwikkelt zich verder en vormt de verlen- 
ging van den stam ; zij kan vroeg of laat een nieuwen krans van 
takken voortbrengen , d. i. : een nieuwe mutatie-periode intreden. 
Alle anderen gaan gewoonlijk te gronde. Maar enkele malen zijn er 
twee of drie , of misschien meer , die op den duur geschikt zijn voor 
de omstandigheden , waaronder zij leven moeten en die dan tot hoofd- 
takken of zijstammen worden. Dan vertakt zich de stamboom blijvend. 
In een gewonen stamboom zijn die kransen van doodloopende 
zijtakken weggelaten. Maar daarmede is ook weggelaten de aanduiding 
van de plaats en den tpd , waar zij geweest zijn. Alleen de blijvende 
zijtakken vindt men geteekend ; maar hun aantal kan natuurlijk veel 
geringer zijn dan dat der doorloopen mutatie-perioden. 
De kransen stellen dus de perioden van mutatie , de naakte geledingen 
tusschen twee opeenvolgende kransen de veel langere perioden van 
onveranderlijkheid der soorten voor. 
Om deze voorstelling uit te w'erken moeten wij thans nog één 
punt nader toelichten. Elke mutatie berust op het optreden van een 
nieuwe eigenschap. En wel van een ongunstige, zoo het een doodloo- 
pende tak van den krans is, maar op een gunstige, zoo deze tot de 
voortzetting van den stam of tot een doorgroeienden zijtak wordt. 
