DE MUTATIE- PERIODEN BIJ HET ONTSTAAN DER SOORTEN. 
355 
Het is natuurlijk mogelijk, dat de nieuwe eigenschappen, die in een 
mutatie-periode optreden , zich verbinden en dat er nieuwe soorten 
ontstaan , die terstond door twee of meer zich van de moedersoort 
onderscheiden. Maar dit meer ingewikkeld geval zal uit den aard der 
zaak zeldzaam zijn en voor de duidelijkheid onzer beschouwing doen 
wij het best, het, ten minste voorloopig , weg te laten. En evenzoo 
laten wij die mutatie-perioden buiten rekening , in welke geen enkele 
soort de oude overtreft en vervangt en die dus voorbijgaan alsof 
zij er niet geweest waren. 
Onder die beperkingen draagt dan elke mutatie-periode ééne eigen- 
schap tot den ontwikkelingsgang in den hoofdstam bij. En daaruit 
volgt dan , dat het aantal mutatiën , dat op een bepaalde lijn van den 
stamboom doorloopt, gelijk zal zijn aan het aantal eigenschappen 
dat de soort, die aan het eind dier lijn staat, meer zal hebben dan 
haar voorvader aan het begin dier lijn. En trek ik van eenige soort 
de afstammingslijn door tot aan den voet van den stamboom , zoo 
zal het aantal mutatie-perioden op die lijn gelijk zijn aan het totale 
aantal eigenschappen dier soort. 
Het is thans , meen ik , duidelijk wat ik bedoel met de twee 
groepen van verschijnselen — de morphologische en de geologische — 
die ons de gegevens voor onze berekening moeten leveren. Hoeveel 
eigenschappen een bepaalde soort thans bezit, is natuurlijk een vraag 
op morphologisch gebied ; hoeveel mutabele en daarmede afwisselend 
immutabele perioden een plant, sints den oorsprong van het leven op 
aarde, doorloopen heeft is daarentegen een geologisch probleem. 
Beide vraagstukken schijnen op het eerste gezicht onoplosbaar. 
Want de maat, waarmede men meten moet, ontbreekt. Aan de eene 
zijde kan men de eigenschappen nog niet terugbrengen tot de een- 
heden, waaruit zij zijn opgebouwd en gaat de heerschende voorstel- 
ling van een langzame ontwikkeling zelfs uit van de opvatting, dat 
zij niet uit goed gescheiden eenheden zouden bestaan. En aan de 
andere zijde ontbreekt de maatstaf voor de intervallen tusschen twee 
mutatie-perioden . 
Maar hoe groot deze bezwaren ook mogen zijn , ze kunnen geen 
reden zijn , om niet te trachten een dieper inzicht in deze hoogst 
belangrijke vraagstukken te krijgen. Want het is voorloopig natuurlijk 
niet om een nauwkeurige becijfering te doen , maar alleen om een 
voorstelling omtrent de hoofdpunten in den ontwikkelingsgang der 
organismen. 
