DE MUTATIE-PERIODEN BTJ HET ONTSTAAN DER SOORTEN. 
357 
Wij voor ons gebruiken dit feit voor ons doel. Het zegt ons, dat 
de tijdsruimte, die tusschen twee mutatie-perioden verloopt, voor 
de thans levende soorten van hoogere planten zeer goed 4000 jaren 
en meer kan bedragen. Zonder twijfel zullen in dien zelfden tijd andere 
soorten veranderd zijn en het kan dus slechts als een allereerste 
benadering gelden , wanneer wij voor het bedoeld tijdsverloop gemid- 
deld 4000 jaren aannemen. Waarschijnlijk zal een grooter cijfer te 
kiezen zijn. 
Doch stellen wij ons voorloopig tevreden met wat te bereiken is. 
Is de gemiddelde tijdsruimte tusschen twee mutatiën 4000 jaren of 
meer, dan volgt uit onze vergelijking, dat de bedoelde planten 6000 
mutatiën of minder doorloopen hebben , om hun tegenwoordigen 
hoogen graad van organisatie te bereiken. 
Voorwaar een hoog cijfer, waarschijnlijk te hoog, maar dus als 
uiterste grens van des te meer waarde. En achten wij dit cijfer te 
hoog , dan volgt daaruit tevens , dat de biologische tijd , zooals die 
uit de berekeningen van lord kelvin en anderen mag afgeleid worden , 
ruimschoots voldoende is voor de verklaring der ontwikkelings-geschie- 
denis van planten en dieren op grond der mutatie-leer. Een conclusie , 
die vooral daarom van belang is, omdat zoovelen meenen, dat bij de 
gewone voorstelling van een zeer langzame ontwikkeling der organismen 
een vele malen grootere tydsruimte ter verklaring noodig zou zijn. 
Er is nog een andere reden om aan te nemen , dat een tijdsruimte 
van 24 millioen jaren meer dan voldoende is. Naar alle waarschijn- 
lijkheid is de ontwikkeling in de oudste geologische tijden veel sneller 
gegaan , dan in de latere. Berekent men de dikten der aardlagen, dan 
vindt men dat de silurische periode omstreeks het midden ligt. De 
helft van den biologischen tijd zou dus aan die periode voorafgegaan , 
de andere daarop gevolgd zijn. En in het siluur vindt men de over- 
blijfselen van visschen en vaatplanten. De geheele stamboom der 
dieren tot aan de gewervelden en de geheele ontwikkeling der planten 
tot aan de vaatplanten valt dus in de eerste helft van den biologischen 
tijd. En toch wijzen die beide punten op verre na niet het midden 
van de ontwikkelings-geschiedenis aan. De weg der eerste levende 
wezens tot aan de visschen wijst zonder twijfel meer opeenvolgende 
eigenschappen en dus mutatiën aan , dan die van de laagste visschen tot 
de hoogste gewervelde dieren. In de laagste vaatplanten is de geheele 
vegetatieve bouw van het plantenrijk nagenoeg voltooid; stam, wortel 
en blad , opperhuid , vaatbundels en diktegroei waren toen in hoofdtrekken ■ 
