358 
DE MUTATIE-PERIODEN BIJ HET ONTSTAAN DER SOORTEN. 
dezelfde , die zij nog bij de hoogste gewassen zijn. Ook in het plantenrijk 
was de helft van de ontwikkeling dus in den silurischen tijd reeds 
ver overschreden. 
Zijn dus de rautatiën vroeger veel sneller op elkander gevolgd dan 
in de Egyptische tijden , zoo kunnen zij nog veel talrijker geweest 
zijn, en men zou dus, binnen de grenzen van lord kelvin’s bereke- 
ning tot een veel grooter aantal geraken kunnen. Wij kunnen dus 
voorloopig met onze schatting tevreden zijn. 
Mijn eigen waarnemingen voeren , hoezeer onder alle reserve , tot 
een overeenkomstig besluit. Om ééne soort in een mutatie-periode te 
vinden onderzocht ik , min of meer uitvoerig , een honderdtal soorten , 
die constant bleken te zijn. Is dus 1 op de 100 mutabel dan kan 
men stellen , dat voor elke soort op de 100 jaren er een jaar van 
mutatie valt. Nu duurt de mutatie-periode mijner Oenothera’s zeker 
omstreeks 14 jaren zonder nog merkbaar ten einde te neigen. Stelt 
men dat zij in het geheel driemaal zoolang kan duren , dan wordt 
dit 40 jaar; bij 100 immutabele jaren op 1 mutabel zoude dus op 
deze mutatie-periode een periode van onveranderlijkheid moeten volgen 
die 4000 jaar duurde. Of langer, daar de gebruikte gegevens allicht 
nog te klein zijn. En dit zou dus wederom tot de conclusie leiden , 
dat de lijn van de eerste levende wezens tot de Oenothera’s hoogstens 
6000 mutatiën , en wellicht veel minder, doorloopen heeft. 
Er zijn nog verschillende andere beschouwingen , die den gemiddelden 
duur der mutatie-intervallen op meer dan 4000 , hun aantal dus op 
minder dan 6000 doen schatten. Onder deze noem ik slechts de volgende. 
Op eene mutatie-periode volgt in den regel een periode, waarin een 
groot aantal van de daarin ontstane soorten nog leven , waarin dus 
de hoofdsoort of het geslacht uiterst rijk aan nauw verwante vormen 
is. Treden in een landstreek of werelddeel dikwijls soorten in mutatie- 
perioden , zoo zal het aantal van zulke polymorphe typen groot zijn ; 
geschiedt het zeldzaam , zoo zullen ook de veelvormige groepen zeld- 
zaam zijn. Het aantal dezer groepen , berekend in verhouding tot het 
totale aantal soorten, is dus een grond voor de schatting van hun 
veelvuldigheid in den loop der tijden , dus van den duur der onver- 
anderlijke toestanden tusschen twee opeenvolgende mutatie-perioden. 
Nu zijn zulke veel vormige groepen betrekkelijk zeer zeldzaam en kent 
men er zeker veel minder dan noodig zou zijn voor de boven berekende 
cijfers van 4000 en 6000 , zoodat deze ook op dien grond als uiterste 
grenzen kunnen worden beschouwd. 
