DE MUTATIE-PERIODEN BIJ HET ONTSTAAN DER SOORTEN. 
359 
Doch het wordt tijd tot ons tweede hoofdpunt over te gaan, de 
morphologische zijde van het vraagstuk. 
Hoe oneindig groot is de verscheidenheid in de levende natuur! 
Welk een ontzaglijk aantal geslachten, soorten en ondersoorten omvat 
reeds alleen de afdeeling der zichtbaar bloeiende gewassen ! Rekent 
men daarbij de tallooze soorten, die zonder eenigen twijfel in de 
geologische tijden in de verschillende familiën uitgestorven zijn , 
dan zijn er zeker alleen in deze groep vele millioenen van wel- 
onderscheiden typen ontstaan. Wilde men voor elk daarin ook 
slechts ééne eigenschap als kenmerkend en geheel eigendommelijk 
aannemen . dan zou men niet 6000 , maar millioenen van eigen- 
schappen noodig hebben. 
Echter laat deze opvatting terstond een zeer belangrijke verminde- 
ring toe. En wel op twee punten. Ten eerste is het niet de vraag , 
hoe groot de som van alle eigenschappen van alle zichtbaar bloeiende 
planten is , maar alleen , hoeveel van die eigenschappen , gemiddeld of 
ten hoogste, in één enkel gewas vereenigd kunnen zijn. Hier krijgt 
men dus een cijfer van een veel lagere orde. En ten tweede is het 
volstrekt niet noodig , dat elke soort een eigenschap zou bezitten , 
die bij geen andere werd terug gevonden. Integendeel, dezelfde 
kleuren van bloemen en vormen van bladen keeren telkens en overal 
terug. Rankende gewassen en slingerplanten, droge en vleezige vruchten, 
verspreide en kruiswijze bladstanden , aren , schermen , hoofdjes komen 
op allerlei plaatsen van het systeem voor. En zoo geldt het van 
tallooze eigenschappen. De verschillen tusschen de soorten berusten 
in het algemeen meer op de verschillende combinatiën van een betrek- 
kelijk klein aantal eigenschappen , dan op de verwerving van bizondere , 
zich bij andere planten niet herhalende kenmerken. 
Want één enkel nieuw kenmerk , dat men op alle leden van een 
groep van soorten zou kunnen overbrengen , kan het aantal soorten 
verdubbelen. Men ziet dit herhaaldelijk in den tuinbouw , waar, door 
de invoering van een nieuw type, het aantal variëteiten eener soort 
zoo goed als verdubbeld wordt. Toen door een toeval de eerste Cactus - 
Dahlia ontdekt was, heeft men die met zooveel mogelijk oudere variëteiten 
van Dahlia’s gekruist, en door elke kruising dus een nieuwe verscheidenheid 
met het Cactus-type verkregen. Toen lemoine de dubbele seringen 
in den handel bracht , had hij die met alle beschikbare variëteiten 
en soorten van Syringa gekruist en kon hij dus even zoovele nieuwe 
vormen aanbieden. In de natuur geschiedt dit proces natuurlijk niet 
