360 
DE MÜTATIE-PERIODEN BIJ HET ONTSTAAN DER SOORTEN. 
door kruising, maar door het toevallig ontstaan van variëteiten. 
Zoo kent men van de meeste soorten met blauwe of roode bloemen 
een witte verscheidenheid , van vele behaarde of bedoornde typen een 
gladden of onbewapenden vorm , enz. 
Nog in een derde opzicht leidt een nader onderzoek tot een inkrim- 
ping van het te vermoeden aantal eigenschappen. De Oenothera lata , 
die toch zeker maar door één mutatie uit de 0. Lamarckiana ontstaan 
is, onderscheidt zich van deze door mindere hoogte en mindere 
stevigheid van den stengel, door breedere meer gewelfde bladen met 
ronden top , door dikkere bloemknoppen en kleinere vruchten , door 
het gemis van stuifmeel en een eigenaardige weefselvorming in de 
helmknoppen en eindelijk door den bouw der stempels. Toch zijn 
vermoedelijk al deze veranderingen door de toevoeging van slechts 
ééne eigenschap ontstaan. Past men dit op de kenmerken van allerlei 
andere soorten toe , zoo zou het aantal eenheden , waaruit de eigen- 
schappen opgebouwd zijn , allicht belangrijk blijken te verminderen. 
Eindelijk beschouwen wij den stamboom van het plantenrijk als 
een dichotomische tabel , waarin over de keuze bij elke dichotomie 
één kenmerk beslist. De hoofdafdeelingen , groepen , familien , geslachten , 
en soorten vormen dan de voornaamste dichotomiën , maar daartus- 
schen liggen noodzakelijk talrijke andere. Toch komt het mij voor, 
dat , zoo men een volledige tabel van alle levende bloemplanten had , men 
niet gemiddeld duizend kenmerken zou moeten raadplegen , om eene 
soort te determineeren. 
Neemt men dit cijfer als uiterste grens aan en stelt men dat de 
stamboom vóór het ontstaan der zichtbaar bloeiende planten hoogstens 
vijfmaal zooveel mutatiën doorloopen heeft als daarna in elke afzon- 
derlijke lijn , dan komt men tot het cijfer van 6000 mutatiën als 
uiterste grens voor de phanerogame planten , hetzelfde cijfer , waartoe 
ook de geologische beschouwing leidde. 
Natuurlijk is dit cijfer volkomen willekeurig. Maar wilde ik het 
door een analyse van enkele soorten staven , dan zou ik een lijst van 
eenige duizenden kenmerken moeten aanvoeren , wat natuurlijk voor’s- 
hands onmogelijk is. Toch geloof ik , dat de meesten mijner lezers wel 
zullen toegeven , dat de lijst alle kans heeft om korter en zeer 
weinig kans om langer uit te vallen. En dit is voldoende om de 
overtuiging te vestigen, dat de morphologische beschouwingen tot 
overeenkomstige uitkomsten zullen leiden als de geologische. 
De ontwikkeling is in de eene lijn snel gegaan , in de andere 
