EETBARE ZEEWIEREN 
DOOR 
HENRI HUS. 
In zeewieren toont de Hollander slechts weinig belangstelling. Dit 
is misschien ten eerste te wijten aan het betrekkelijk kleine getal 
zeewieren , dat op onze kusten voorkomt , ten andere aan het feit , 
dat maar enkelen zich door eene schoone kleur of door bevalligen 
vorm onderscheiden. Het is in het algemeen slechts de botanicus, 
die zich tot de zeealgen aangetrokken voelt en die ze , volgens hunne 
kleur , in groene , bruine en roode onderscheidt. 
Er zijn echter streken in andere landen , waar zeewier in hoog 
aanzien staat. Het is velen bijv. bekend dat zekere zeewieren, voor- 
namelijk Laminaria digitata en Laminaria saccharina , twee nauw ver- 
wante , bruine zeewieren , op de kusten van Engeland , Schotland en 
Frankrijk worden verzameld en verbrand , daar uit de asch , in Enge- 
land »kelp”, in Schotland »varech”, in Frankrijk »vraie” genoemd, 
door middel van uitloogen , de licht oplosbare jodiumzouten getrok- 
ken worden, waaruit men naderhand jodium en chemisch zuivere 
jodium-verbindingen maakt. In deze zeer primitieve behandeling, door 
welke slechts een klein deel van de jodiumzouten der zeewieren ver- 
kregen wordt , is in den laatsten tijd veel verbetering gekomen. 
In sommige kuststreken der Vereenigde Staten wordt zeewier als 
mest gebruikt. Maar dat zeewier gegeten wordt en zelfs voor zekere 
volken een voornaam deel der voeding uitmaakt , of ook wel als ge- 
neesmiddel wordt aangewend , zal velen als ongeloofelijk voorkomen. 
En toch is dit zoo; zelfs in ons land wordt zeewier gegeten. De Agar- 
Agar bijv. neemt langzamerhand de plaats van vischlijm of gelatine 
