374 
EETBARE ZEEWIEREN. 
Agar-Agar wordt van Japan, Sumatra, Nieuw-Guinea en Singapore uit- 
gevoerd. Naar men zegt brachten de Engelschen het omstreeks 80 jaar 
geleden voor den eersten keer naar Europa, waar het thans, behalve in 
de keukens, in bacteriologische laboratoria voor culturen gebruikt wordt. 
In Engeland is het gebruik van zeewier meer algemeen. Vroeger, 
ruim vijftig jaren geleden , werden zelfs eenige soorten van zeewier 
in de straten van Edinburg te koop aangeboden. Maar tegenwoor- 
dig ziet men dit niet meer en beperkt zich het gebruik van zeewier 
tot de bewoners der kusten , die het slechts als eene versnapering 
nuttigen en onder den naam van »laver” rauw of als salade eten. 
Deze »laver” wordt geleverd door twee der roode zeewieren , Porphyra 
laciniata en Porphyra leucosticta , waarvan de eerste soort ook op onze 
kusten voorkomt en in grooten getale op pieren en houtwerk groeit , 
vooral op die plaatsen , welke gedurende laag tij droog gelegd worden. 
Zij moet aan elkeen, die de pieren bezoekt, in het oog vallen. De 
plant bestaat gewoonlijk uit een of meer 2 tot 20 c.M. lange , meer 
of min ovaal-lancetvormige bladeren , die zonder steel aan den steen 
of het hout vastgehecht zijn. 
Microscopisch onderzoek leert ons , dat elk blad ontstaan is door 
herhaalde verdeeling van eene enkele cel in twee richtingen , zoodat 
het volwassen blad uit eene enkele laag vierkante of min of meer 
hooge dan breede cellen bestaat. Tusschen en buiten de cellen be- 
vindt zich eene geleiachtige stof, die dikwijls de helft der plant uit- 
maakt en aan de plant hare voedingswaarde verleent. 
Maar deze twee soorten van Porphyra zijn niet de eenige zee- 
wieren , die als eetbaar worden beschouwd. Er zijn nog andere soorten 
die gebruikt worden, vooral in Schotland en Ierland [dulce , dillisk). 
Dan is er nog het Ceylonsche mos , dat als een licht verteerbaar 
voedsel , vooral voor herstellenden , ook in Europa in zekere mate 
gebruikt wordt. Het bestaat vooral uit Gracilaria lichenoïdes , een der 
roode wieren , en ook wel uit Plocaria candida. Beide planten groeien 
in grooten getale in Ceylon , vooral in de golf tusschen Putlam en 
Calpentyn. Het wordt door de inboorlingen gedurende den zuidwest- 
moesson verzameld. Op matten uitgespreid , wordt het gedurende twee 
of drie dagen in de zon gedroogd , daarna herhaalde malen in zoet 
water gewasschen en eindelijk weer aan den invloed der zonnestralen 
blootgesteld. Door deze behandeling verliest het zijne kleur en komt 
witgeel in den handel. Ook op Java wordt die zeewier verzameld. De 
Japanneezen drogen het Plocaria candida , wrijven het fijn en maken 
