EETBARE ZEEWIEREN. 
375 
daaruit Dschin-schan , voor uitvoer naar China, en dat, zooals een 
Chinees mij in zijn »pigeon-english” vertelde, als »alle samee edible 
birdsnest” beschouwd wordt. 
Een ander eetbaar zeewier , ook hier verkrijgbaar , is het Carragheen 
of het Iersche mos, dat, hoewel niet zoo veelvuldig als vroeger , toch 
nog bij verkoudheden een geliefkoosd huismiddeltje is en waarin 
ook de groote hoeveelheid gelei eene hoofdrol speelt. Het behoort tot 
de groep der roode algen en is den botanicus als Chondrus crispus 
bekend. Het wordt vooral verzameld op de noordwest en noordoost 
kust van Ierland, maar ook in Schotland en Massachusets , U. S. A., 1 
nadat het door de golven op het strand is geworpen. 
Terwijl de levende plant , eene gele tot violet-roodachtige of zelfs 
groene kleur bezit en zeer buigzaam is , is de gedroogde plant , die 
in haar geheel in den handel komt , geel , hoornachtig en doorschijnend. 
Ook komen gewuonlijk onder Carragheen andere algen , zooals Gigartina 
mamillosa , Gigartina avicularis en Cladostephus verticillaius voor. 
Gekookt met 20 — 30 deelen water, vormt het, na koud geworden 
te zijn, eene min of meer bittere gelei, welke jodium-, bromium', 
en natronzouten bevat. 
En zoo zijn er , behalve de Engelschen , Schotten en Ieren , ook 
vele kustbewoners der noordelijke landen van Europa , die veel aan 
zeewieren als voedsel hechten. En niet alleen is dit het geval in 
Europa, maar ook in andere landen; ja er zijn volken, die zich veel 
moeite getroosten om zeewier bijeen te brengen en die het zóó toe- 
bereiden, dat het eenigen tijd bewaard kan worden. Zoo doen byv. 
de Indianen van Alaska, Britsch Columbia, Washington, Oregon en 
Californië jaarlijksche tochten naar de kust van den stillen Oceaan , 
om zeewieren te verzamelen , die gedeeltelijk tot voedsel , gedeeltelijk 
tot andere doeleinden moeten dienen. En ook hier zijn het soorten van 
Porphyra , in het noorden P. laciniata , in het zuiden P. perforata en P. 
Nereocystis , welke het grootste contingent opleveren. Met laag tij 
worden de algen van de rotsen geplukt, daarna in hoopjes van 
30 — 40 c.M. doorsnede , op het korte gras uitgespreid en dan in 
de zon gedroogd. Op deze manier blijven de bladeren aan elkander 
kleven en krijgt men ronde koeken, 2 — 3 c.M. dik. Dikwijls neemt 
1 Tot mijne verwondering hoorde ik voor eenige dagen, dat deze plant bij Scitnath, 
Plymouth , Mass., gecultiveerd werd. Tot nu toe ben ik echter niet in de gelegenheid 
geweest, dit te bevestigen. 
