4 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
CHEMIE. 
Reagens van Caro. — In 1898 heeft h. caro zich van een nieuw oxydatie- 
middel bediend (Z. f. angew. Ui. , 1898, 845), dat zeer de aandacht trekt en 
vooral door baeyer en villiger nader bestudeerd wordt. Caro verkreeg het 
door geconc. zwavelzuur met kalium- of ammoniumpersulfaat te verzadigen. Door 
dit reagens bij aniline- water te voegen en vervolgens te neutraliseeren zette zich 
nitrosobenzol af. Volgens B. en v. ( Ber ., XXXIII, 124, 858 en 1569) krijgt men 
een reagens van dezelfde werking, door waterstofperoxyde van den handel (zoo- 
genoemde „medicinale”, van + 5 pet.) onder afkoeling bij het vijfvoudig gewicht 
sterk zwavelzuur te voegen. Zij beschouwen het als een oxy-zwavelzuur : H (OH), 
S0 4 of de hydroxylverbinding van het zwavelzuur-ion en noemen het „caro’s 
zuur”. Ook het aldus bereid reagens oxydeert aniline tot nitrosobenzol en slaat 
evenzoo uit een joodkaliumoplossing jodium als een zwart poeder neêr, wat een 
eenvoudig mengsel van H 2 0 2 en verdund zwavelzuur niet doet. 
Volgens e. bamberger geeft het reagens met een koperzout en bijtende natron 
een donker bruinzwart neerslag, dat waarschijnlijk een koperperoxyde is en 
meent hij dat het in ’t algemeen dienen kan voor de bereiding van hoogere 
oxydatietrappen der metalen. Men heeft aan het reagens herhaaldelijk den reuk 
naar ozon waargenomen: zoo, bij de bereiding, door persulfaat in zwavelzuur te 
brengen, door na verzadiging zilvernitraat bij te voegen en te verwarmen, als 
ook door bijvoeging van bruinsteen, loodperoxyde of platinazwart : stoffen die uit 
H 2 0 2 alleen zuurstof ontwikkelen. 
Volgens bach (Ber., XXXIII, 1513) zou uit het reagens van caro meer zuur- 
stof door titreeren met kaliumpermanganaat vrij worden, dan aan de formule 
H 2 0 2 beantwoordt (hij verkreeg 1,65-maal zooveel). Hij veronderstelt dat door 
den wateronttrekkenden invloed van ’t zwavelzuur het peroxyde ten deele in 
tetroxyde is overgegaan : 
3 H 2 0 2 = 2 H 2 0 + H 2 0 4 . 
Men zou dan wellicht in het reagens behalve : 
S0 3 + H 2 0 2 - H 2 S0 5 , 
ook S0 3 + H 2 0 4 = H 2 S0 7 
hebben. 
Baeyer en villiger hebben de werking van het reagens van caro op keto- 
nen bestudeerd. Deze worden daardoor geoxydeerd tot peroxyden , die dan even- 
wel min of meer gemakkelijk in polymeeren overgaan. Een kubiekcentimeter 
van het reagens, bij een droppel aceton, gevoegd geeft een kristallijn neerslag 
van acetonperoxyde , dat bij 132 — 133° smelt en volgens de kryoskopische mole- 
culairgewichtsbepaling : (C 3 H fi 0 2 ) 2 is. Dit bewijst dat het reagens van caro 
