WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
5 
anders werkt dan H 2 0 2 , want wolffenstein verkreeg \Ber. , XXVIII, 2265) met 
dit laatste, door inwerking op aceton, een superoxyde (C 3 H 6 0 2 ) 3 , dat bij 97° smolt. 
Uit menthon en suberon verkregen b. en v. met het reagens lactonen en 
* 
in ’t algemeen schijnen uit ketonen drie klassen van lichamen te ontstaan: een- 
voudige superoxyden , polymeeren daarvan en lactonen. 
Uit het bovenstaande blijkt dat de chemie door het reagens van caro met 
een belangrijk oxydatiemiddel verrijkt is. R. s. tj. m. 
PLANTKUNDE. 
De doorn brem in Bretagne. — In de onvruchtbare streken van Bretagne, 
die men de landes noemt, vormt de doornbrem ( Ulex europaeus ) nog een der beste 
cultuurplanten. Zij is voor die landen, wat de klaversoorten voor goeden bouw- 
grond zijn , ja zij wordt daarom soms de lucerne van Bretagne genoemd (léonce 
de lavergne). Haar door bacteriën bewoonde wortelknolletjes stellen haar in staat 
haar stikstof houdend voedsel zelve te maken ; het stikstofgehalte in hare weefsels 
bereikt 0,8 — 0,9 per 100. 
De doornbrem wordt in de genoemde streek vooral als wintervoedsel in het 
groot gekweekt. Men snijdt haar groene twijgen van November tot Februari af, 
d. w. z. tot aan den bloeitijd, die tot einde April duurt. Men snijdt alleen de jonge 
twijgen af, die nog niet houtig zijn en geen te harde doornen hebben; de oudere 
takken bevatten een bitterstof, die ze voor het vee oneetbaar maakt. 
Deze jonge takken hebben toch reeds zoo scherpe doornen , dat zij zonder voor- 
bereiding niet aan het vee kunnen gegeven worden. Zij moeten worden gehakt 
en gekneusd. Men hakt ze in stukjes van 3 — 5 c.M., en kneust ze tot geen enkele 
doorn meer te herkennen is. Op kleine boerderijen geschiedt dit met een hakmes 
en een houten, met ijzer beslagen hamer, op grootere in bizondere toestellen, 
die de brem tot moes maken. 
Dit moes kan niet bewaard worden, na eenigen tijd wordt het zwart en 
onsmakelijk. Men maakt dus telkens zooveel als juist noodig is. 
Evenals de klaversoorten zaait men de doornbrem tusschen rogge of haver: de 
jonge plantjes groeien onder de schaduw dezer granen beter, dan zonder die be- 
schutting. Gedurende zes jaren, ja soms gedurende 15 — 20 jaren, kan een doorn- 
bremveld jaarlijks gesneden worden ; na afloop van dien tijd moet het echter 
vernieuwd worden. 
Had de Ulex geen doorns, dan zou het vee de jonge twijgen zonder vooraf- 
gaande bew'erking kunnen eten. De waarde der culturen zou dan verdubbelen. 
Men heeft een enkele maal een Ulex zonder doorns aangetroffen en getracht door 
uitzaaien van haar zaad een ongedoornd ras te verkrijgen. Doch deze proef is 
niet met den gewenschten uitslag bekroond. ( La Nature , 4 Aug. 1900, blz. 149). 
D. V. 
