6 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Maceratie van plantenweefsels. — Om de cellen van plantenweefsels van 
elkander los te maken en zoodoende hare vormen beter te kunnen waarnemen 
gebruikt men gewoonlijk een mengsel van salpeterzuur en chloorzure kali; de 
praeparaten worden daarin gedurende eenige oogenblikken gekookt, doch dit be- 
hoort te geschieden buiten het locaal waarin zich de microscopen bevinden. Van 
daar dat alcalische maceratiemiddelen de voorkeur zouden verdienen, zoo zij 
slechts even doelmatig waren. Dit is nu met gewone bijtende kali op verre na 
niet het geval. 
O. richter gebruikt, in plaats van kali, ammoniak en wel in de gewone 
zeer sterke oplossing. Men kan dit reagens bij kookhitte of bij kamertemperatuur 
of bij eenigen daartusschenliggenden warmtegraad met evengoed gevolg aanwenden. 
De ammoniak doodt natuurlijk de cellen, doch verandert ze betrekkelijk weinig, 
veel minder dan de oudere maceratie-middelen. Maar de ammoniak werkt traag. 
Men moet somwijlen tot een half uur toe koken, in een gewoon reageerbuisje, 
eer de cellen elkander loslaten. Bij een temperatuur van b.v. 40° C. moet men 
de doorsneden in bekerglazen, met een glazen plaat bedekt, in een thermostaat 
of in een waterbad gedurende 8 uur tot 4 dagen bewaren, en bij de gewone 
temperatuur wordt het doel soms eerst na 14 dagen bereikt. Dan echter laten 
de cellen van gewone weefsels geheel los, terwijl die van hout, opperhuid en 
kurk weefsel met een paar naalden geisoleerd kunnen worden. 
Daarbij blijft niet alleen de celwand in zijn geheel , maar meestal zijn ook het 
protoplasma met celkern en chlorophyllichamen goed bewaard ; de zetmeelkorrels 
zijn natuurlijk opgezwollen, doch de kleinere daardoor juist goed te herkennen, 
en ook de aleuronkorrels met hun globoiden en eiwitkristallen vindt men terug. 
Cystolithen , kristallen van zuringzure kalk en andere bestanddeelen van den cel- 
inhoud blijven eveneens onaangetast. 
Onderzocht werden een dertigtal soorten, en van deze, verschillende weefsels 
(opperhuid, kurk, hout, sclereschijn en collenchym , verder blad weefsels, bloemen , 
wortels enz.). Opmerking verdient dat in de zeefvaten bij deze praepareerwijze 
de zeefplaten bizonder fraai uitkomen, terwijl bastvezels niet zelden hun vertakte 
uiteinden doen zien. 
Wellicht zou het bezwaar van den langen duur door toepassing van de ont- 
dekkingen van MANGIN, over de pectine en de pectaten, op welker oplossing het 
los maken van cellen berust, overwonnen kunnen worden. (O. richter, Oesterr. 
botan. Tieitschr., 1900, N°. 1.) 
D. V. 
