WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
13 
vorming van H„0 3 besloot. Zij vinden ook daarvoor geen reden en zoeken nu 
naar de verklaring der zuurstofontwikkeling bij het titreeren van H 2 0 2 met 
chamaeleon. Die van schönbein en van berthelot verwerpend , besluiten zij uit 
hunne proeven, dat de meest waarschijnlijke verklaring die van weltzien en 
traube is. Volgens dezen wordt door het overmangaanzuur de waterstof van het 
H 2 0 2 verbrand en daaruit de geheele 0 2 vrij , zoodat m. a. w. alle ontwikkelde 
zuurstof uit het waterstofperoxyde stamt. Door deze theorie wordt nu ook de 
betrekkelijk meerdere bestendigheid van het zuur van caro tegenover overman- 
gaanzuur begrijpelijk. 
Ten slotte wordt er nog op gewezen, dat een mengsel van kaliumpermanga- 
naat, verdund zwavelzuur en het zuur van CARO het sterkst bekend oxydatie- 
middel is en geschikt om de betrekkelijke bestendigheid der stevigste organische 
verbindingen aan te toonen. B. en V. bereiden het door 2 gr. kaliumpersulfaat in 
8 gr. sterk zwavelzuur te wrijven, na 10 min. rust op stukjes ijs te gieten 
en tot 40 — 50 cM 3 . te verdunnen. Dit vocht blijft weken lang goed : voor ’t ge- 
bruik brengt men bij eenige kub. centimeter daarvan eenige droppels chamaeleon 
tot sterke paarskleuring , die bij niet te hooge temperatuur ± 5 min. onver- 
anderd blijft. 
Benzol ontkleurt dit mengsel oogenblikkelijk , zuiver hexamethyleen snel, 
petroleum-benzine (gezuiverd) eerst na eenige minuten. Deze proef leert dat ring- 
vormige verzadigde koolwaterstoffen onbestendiger zijn dan de overeenkomstige 
leden der paraffine-reeks. Barnsteenzuur (niet evenwel zijne hoogere homologen 
z. a. adipinezuur) blijft bij gewone temperatuur onveranderd, terwijl phtalzuur 
oogenblikkelijk het reagens ontkleurd. ( Ber . d. Ch. Ges., XXXIII, 2488 — 2497.) 
R. s. TJ. M. 
Nieuwe siliciumverbindingen , met name silico-acetyleen , Ca Si 2 , Sr Si 2 en 
Ba Si 2 , welke drie laatste aan de carbieden der alkalische aarden beantwoorden, 
zijn door Charles s. bradley te New-York verkregen. De gemalen carbonaten 
of oxyden worden met fijn zand en poeder van kool, naar onderstaande verge- 
lijkingen, vermengd en in den electrischen oven verhit, op de wijze waarop 
men de carbieden bereidt : 
Ba C0 3 + 2 Si 0 2 + 7 C = Ba Si 2 + 7 CO 
of: Ba O -4- 2 Si 0 2 + 5 C = Ba Si 2 -f- 5 CO. 
De verkregene silicieden zijn witte of blauwwitte metaalachtige stoffen, van 
kristallijne breuk, ongeveer zooals zink. Zij oxydeeren zich aan de lucht en wor- 
den door water ontleed , onder ontwikkeling van waterstofgas : 
Ca Si 2 -f 6 H 2 0 = Ca (OH) 2 + 2 Si 0 2 + 5 H 2 . 
Het bariumsiliciede doet dit sneller dan de twee andere. 
