WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
21 
hunne halmen verheffen. Elke plant kan dan twee of meer halmen maken. Hoe 
vroeger zij gezaaid zijn en hoe ruimer zij staan, des te rijkelijker pleegt die 
vertakking te zijn. Het is duidelijk, dat men door dit proces van een gelijk aantal 
graankorrels een grooter aantal halmen kan hebben, dat men dus voor denzelfden 
oogst met een geringere hoeveelheid zaaigraan kan toekomen. In hoofdzaak het- 
zelfde geldt voor vele zomergranen. 
Bij landgranen rekent men dan ook op deze uitstoeling, bij de veredelde gra- 
nen echter in den regel niet; men zaait deze zóó dicht, dat zooveel mogelijk elke 
plant slechts één halm maakt. Ook leert de ondervinding dat de veredelde soorten 
zich in het algemeen minder vertakken dan de landgranen. 
Schribaux heeft voor verschillende soorten van tarwe nagegaan, of de af- 
zonderlijke aren eener zelfde plant aan elkander gelijk waren. Hij bevond dat dit 
volstrekt niet zoo was. De eerste, oudste aar, d. i. de aar van den hoofdstengel, 
is altijd de beste. Zij is de grootste, heeft de meeste korrels en ook het grootste 
gewicht aan korrels. Dan volgen de zij-aren, en wel vrijwel in de volgorde hunner 
ontwikkeling; hoe later zij komen, hoe kleiner en hoe armer aan korrels zij 
zijn. Trouwens dat de laatste zijtakken altijd zwak zijn en bij de cultuur onder- 
drukt behooren te worden, was sinds lang bekend. Bordeaux- tarwe, Hunter , en 
Hallet’s Victoria dienden vooral voor deze proeven. Daarbij bleek tevens dat de 
eerste halm de sterkste is, en dus het beste stroo geeft en de kleinste neiging 
tot legeren heeft; tevens is hij het minst vatbaar voor ziekten en met name 
voor de roest. ( Landw . Jahrb., 1900, p. 589, vertaald uit Journal d? ogriculture 
pratique.) D. V. 
Boletus luteus. — Van dezen niet zeldzamen hoedzwam, welks hoed aan de 
onderzijde de tallooze gele buisjes met de sporen draagt, vindt men somtijds 
misvormde exemplaren, met een dikken, en naar boven toe veel dikker wordenden 
steel, die bijna geen hoed meer draagt, maar waarlangs het misvormde sporen- 
weefsel omlaag loopt. Van bambeke heeft zulke individuën onderzocht en be- 
vonden, dat de ziekte veroorzaakt werd door een parasitische schimmel. Deze 
behoort tot hetzelfde geslacht, Hypomyces , waarvan een soort de zoo gevreesde 
ziekte der eetbare champignons op de cultuurbedden veroorzaakt, terwijl een 
derde soort, H. deformans , den melk-paddestoel Lactarius deliciosus aantast Op de 
Boleten woekert H. chrysospermus , zoowel op B. luteus als op andere soorten van 
het geslacht. ( Buil Soc. roy. bot . Belgique , T. 39, 1900, p. 7.) D. V. 
Planten-ivoor. — Het endosperm van vele palmen is ivoorachtig, daar het 
voedsel in de dikke en harde celwanden afgezet is. Dit weefsel is een geliefkoosd 
praeparaat voor het onderzoek van de fijne plasma-armpjes, die, dwars door den 
wand heen , van cel tot cel gaan. Deze armpjes zijn hier van tweeërlei soort. 
Sommige loopen door de geheele dikte van den wand , andere alleen door de 
