22 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
vliezen, die de stippelkanalen van elkander scheiden. Gene liggen dus verspreid, 
deze in groepjes bijeen. Gene liggen vooral in de peripherische cellen van het 
endosperm , deze meer in de centrale cellen ; zoo is het ten minste in het gewone 
planten-ivoor van Phyielephas macrocarpa en in dat van de europeesche palmsoort, 
Chamaerops excelsa. 
Zonder voorafgaande fixeering laten zich deze plasma-armpjes zeer fraai demon- 
streeren , zoo men de praeparaten eenvoudig met methylviolet, saffranine of 
brillantblauw kleurt. (F. G. kohl in Berichte d d. hot. Ges., Bd. XVIIT, Heft 8, 
p. 364.) D. v. 
Primula obconica. — Algemeen bekend is thans de bewering, dat een aan- 
raking met deze plant ontsteking in de huid kan veroorzaken , en even algemeen 
de ervaring, dat dit in zeer vele gevallen niet geschiedt. Het schijnt dat de 
eene plant vergiftiger is dan de andere. Dikwijls wordt de huid van de hand op 
vele plaatsen niet aangetast, terwijl bij denzelfden persoon de pols heftig ont- 
stoken wordt. Nestler heeft deze verschijnselen nader onderzocht. De oorzaak is 
gelegen in een kleverig geelachtig vocht, dat door de klierharen op de bladeren, 
stelen en zelfs op de kelken wordt afgezonderd. Het is voldoende dit vocht op 
een glaasje te brengen, door dit zacht over een deel der plant te wrijven, en 
dan het glas wederom op de huid af te strijken, om een ontsteking te bewerken. 
Zelfs gedroogde bladeren kunnen nog dit gevolg hebben. 
Heeft men deze Primula aangeraakt en begint men jeuk te voelen, zoo moet 
men de huid zoo spoedig mogelijk van het aanklevende kliervocht reinigen. Zeep- 
water is hiertoe niet voldoende; sterke alcohol in watten of op een doekje geeft, 
na stevig wrijven, een goed resultaat. De werking houdt nog wel niet terstond 
op, maar duurt toch niet vele dagen of enkele weken, zooals anders soms het 
geval is. ( Berichte d. d. bot. Gesellschaft Bd. XVIII, Heft 5 en 7.) D. v. 
Eiwitkristallen bij Lathraea Squamaria. — ln deze bladgroenlooze, met de 
bremrapen verwante boschplant zijn sinds langen tijd eiwitkristallen in de cel- 
kernen, als een zeldzaam en vreemd verschijnsel bekend. Onlangs heeft echter 
HE1NRICHER dit gewas nader onderzocht en nu blijkt dat dit voorkomen slechts 
een bizonder geval van den algemeenen rijkdom dezer plant aan eiwit is. In 
alle organen: wortelstok en bloemstengel, bladschubben en wortels, ja zelfs in 
de haustoriën vindt men de cellen vol kleine eiwitkristalletjes, die vrij in het 
protoplasma liggen. Ze zijn zóó klein , dat men ze tot nu toe over het hoofd 
zag, terwijl die in de kernen veel grooter zijn. Zij liggen ook in de amyloplasten. 
In de ouder wordende deelen verdwijnen zij weder, hetzij dat zij verbruikt of 
naar de jongere vervoerd worden. Zeer oude stukken wortelstok bevatten nage- 
noeg geen eiwit meer, maar zij sterven dan ook weldra af. (pringsheim’s Jahrb. 
f. wiss . Bot., Bd. 85, Heft 1.) D. v. 
