28 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
PLANTKUNDE. 
Polyembryonie. — Alfred ernst geeft in zijne dissertatie, opgenomen in 
Flora 1901, een overzicht van dit verschijnsel, dat in het plantenrijk bij honderden 
van soorten als toevallige afwijking zeldzaam voorkomt en bij anderen in alle 
of in vele zaden wordt gezien. Onechte polyembryonie noemt hij het aanééngroeien 
van zaden ( Pirus Malus , Loranthus europaeus , Viscum album*. Ook de deeling van 
den zaadkern ( Morus alba , Orchis Morio , Coffea arabica* en het voorkomen van 
meer dan één embryozak in een zaadknop ( Cheiranthus cheiri , Rosa, Tnfolium 
pratense , Taraxacum officinale) leiden tot onechte polyembryonie. Extrasaccaal heet 
dit verschijnsel als of de inwendige zaadhuid ( Allium. odorum*, of het weefsel van 
de zaadkern, adventieve knoppen maken ( FunJcia ovata* , Nothoscordon fragrans * , 
Citrus aurantia * , Evonymus latifolius , Opuntia vulgaris). Dit is het meest gewone 
en meest bekende geval ; de kiemen groeien in den regel slechts tot plantjes uit , 
als ook de eicel bevrucht is; alleen bij Coelebogyne ilicifolia doen zij dit ook zonder 
bevruchting. Vandaar de naam en de bekendheid van deze (tweehuizige) Euphor- 
biacee , waarvan de alleenstaande vrouwelijke planten kiembare zaden plegen te 
maken. Allium odorum * maakt, behalve de genoemde, ook nog intrasaccale bij- 
kiemen , nl. uit de antipoden. Intrasaccale bijkiemen ontstaan ook bij andere 
planten, doch alleen uit de synergiden ( Glaucium luteum , Mimosa -soorten , Iris 
sibririca * , Lilium Martagon , Vincetoxicum officinale * en V. medium * , Taraxacum en 
Aconiium Napellus). Eindelijk kunnen ook de eicellen zei ven polyembryonie geven, 
hetzij zij zich verdubbelen vóór de bevruchting ( Santalum album , Sinningia ), of wel 
een kiemdrager maken , welks top zich splitst en twee of meer kiemen maakt 
(Loranthus europaeus , Erythronium americanum en Tulipa Gesneriana , d. i. onze ge- 
wone tulpen). 
Hoe bij het ontstaan der synergiden-kiemen enz. de bevruchting geschiedt, 
weet men nog niet. Maar van belang is het , dat daardoor de opvatting der 
synergiden als rudimentaire eicellen wordt bevestigd. Bij de met een sterretje 
aangewezen soorten vindt men de polyembryonie in een groot aantal der zaden 
als regel, bij de overige vindt men haar als uitzondering. D. v. 
Een Vaatcryptogaam met zaden beweert d h. scott als fossiel in een steen- 
kolenlaag gevonden te hebben. Hij noemt het geslacht , dat tot de Lycopodiaceeën 
behoort en met Lepidostrobus nauw verwant is, Lepidocarpon , en onderscheidt er 
twee soorten van : L. Lomaxi en L. Wildianum. De kegels zijn als die van Lepido- 
strobus , maar zoowel de maerosporangiën als de microsporangiën zijn omgeven 
door een integument; de eersten hebben aan den top slechts een klein poortje 
of micropyle en bevatten elk één enkele macrospore. 
De overeenkomst met een zaadknop der hoogere planten, b.v. met die van ver- 
