WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
29 
schillende Conifeeren is dus hier zóó groot, dat men zeggen kan, dat deze fossiele 
wolfsklauwen de grens tusschen Cryptogamen en Phanerogamen overschreden 
hebben. 
Deze „zaadknoppen” vielen als een geheel af, evenzoo de microsporangiën ; de 
bevruchting moet op den grond of op het water plaats gevonden hebben. (Roy. 
Society, London 1900; Botan. Centralbl., 1901, Bd. 85, N°. 1, blz. 21). 
D. V. 
Hoeveel stuifmeelkorrels zijn noodig voor één zaad? — Een van de be- 
roemdste proeven van koelreuter is zijn onderzoek, hoeveel stuifmeelkorrels op 
den stempel van een Hibiscus moeten gebracht worden, om alle zaden te doen 
rijpen. Hij vond dat hiertoe 5- a 6-maal zooveel korrels noodig waren als er 
zaden zijn. Tegenwoordig weet men, dat in eiken zaadknop slechts één stuifmeel- 
buis kan indringen en de proef leert dus, dat slechts ’/s a X U van het stuif- 
meel goed genoeg ontwikkeld is om dit te bereiken. Uit die proef kon men verder 
afleiden, dat, in het gewone geval van overmatige bestuiving, de krachtigste en 
snelst groeiende buizen de zaadknoppen het eerst zullen bereiken en dus bevruchten. 
Correns heeft deze proef met de Jalappe [Mirabilis Jalapa) herhaald; hier maakt 
iedere bloem maar één zaad. Gemiddeld zijn daartoe vijf stuifmeelkorrels noodig, 
zoodat ook hier '/s van dit poeder onbruikbaar is; de overigen blijven zonder te 
kiemen op den stempel liggen. Evenzoo vond hij dat op elke vier bloemen er 
gemiddeld één is, die, hoe goed ook bestoven, toch geen zaad voortbrengt. 
Van belang is ook de vraag of planten , die ontstaan uit zaden van bloemen 
die met weinig stuifmeel bevrucht waren, minder sterk zouden zijn dan die tot 
welker voortbrenging een groote hoeveelheid stuifmeel (waaruit dus de beste 
korrel de bevruchting kon bewerken) gediend had. In den groei van deze twee 
groepen van planten was echter geen verschil te zien, wel een klein onderscheid 
in het gewicht, ten voordeele der laatsten. ( Berichte d. d. bot. Ges., XVIII, 1900, 
p. 422). D. v. 
Pseudo-hermaphroditisme bij Nitella. — Zoo noemt a. ernst eene merk- 
waardige, door hem bij Zürich gevonden monstrositeit van Nitella syncarpa , waar, 
aan een paar vrouwelijke planten , alle oögoniën inwendig in onvolkomen antheri- 
diën veranderd waren. In een normaal oögonium rust de eicel op een platte cel, 
die morphologisch voor aequivalent gehouden wordt met de manubriën of cellen , 
waaraan in het antheridium de draden ontstaan, waarin de spermatozoïden wor- 
den aangelegd. Uit die platte cel ontstonden nu op de bedoelde exemplaren 
eveneens zulke draden, nu eens rechtstreeks en weinig talrijk, dan weer, evenals 
in de antheridiën , talrijk en na voorafgaande vertakking. Daarbij mislukte dan 
de eicel steeds en niet zelden onderging ook de wand van het oögonium, uit 
de eigenaardig gedraaide cellen met het kroontje gevormd, misvormingen, b.v. 
