WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
55 
Vaatkryptogamen van de tetrade slechts ééne cel tot macrospore en bij de 
Phanerogamen algemeen slechts ééne der vier tot embryozak. Alleen bij Casuarina 
en enkele andere soorten groeien er meer tetradecellen tot embryozakken uit. 
(H. o. JUEL in Pringsh. Jahrb. f. Wiss. Bot., Bd. 35, blz. 649). D. V. 
Embryozak van Larix. — De embryozak ontstaat door de deeling van een 
moedercel in vier cellen, een zoogenoemde tetradendeeling, waarbij eerst vier 
kernen ontstaan, voordat ook de protoplasten zich deelen. Bij de eerste splitsing 
der tetradendeeling vindt de reductie van het aantal der kernlissen of chromosomen 
tot op de helft plaats. Zij is analoog met de overeenkomstige deeling der stuif- 
meelmoedercellen en wordt, in tegenoverstelling met gewone of homoeotypische 
kerndeelingen, heterotypisch genoemd. Zij is echter nog slechts in enkele ge- 
vallen voldoende waargenomen, zoo bij Allium en Helleborus door strasberger, 
bij Helleborus en Podophyllum door MOTTIER, bij Bignonia door DUGGAR, bij Anten- 
naria door JUEL. Deze laatste voegt thans aan die reeks Larix sibirica toe. 
Hier liggen de tetraden in een reeks, de onderste daarvan wordt embryozak; 
de reductie van het aantal chromosomen vindt bij de eerste deeling der moeder- 
cel plaats; dit aantal blijft bij de tweede deeling onveranderd en evenzoo bij 
alle verdere deelingen, die het prothallium in den kiemzak doen ontstaan. {Jahrb. 
f. Wiss. Bot., Bd. 35, blz. 626). D. v. 
PHYSIOLOG1E. 
Het elektrisch orgaan van Torpedo. — Raphaël dubois onderzocht met 
negatief resultaat het elektrische orgaan van Torpedo maculata en oculata op gly- 
cogeen en suiker en trekt daaruit het besluit, dat de bij de ontlading verbruikte 
energie afstamt van de omzetting van eiwitverbindingen. ( Notes de Physiologie , 
Lyon ) a. s. 
Het elektrisch orgaan na zenuwdoorsnijding werd door garten onderzocht. 
Tot den achtsten dag was geen verandering van den slag waartenemen; daarna 
was het orgaan verzwakt, zoowel bij direkte als bij indirecte prikkeling, en op 
den negentienden dag was de prikkelbaarheid verdwenen. Histologisch werden 
veranderingen in de gangliëncellen van het elektrische orgaan en in de ascylinders 
van de zenuw gevonden , doch de eindvertakkingen waren volkomen behouden 
gebleven, hoewel zij na langeren tijd ook degeneratieverschijnselen vertoonden. 
Bij curare-vergiftiging trad verhooging van de centrale prikkelbaarheid op, na 
volkomen vergiftiging door zeer groote doses absolute onprikkelbaarheid direkt 
en indirekt. Voor veratrine-vergiftiging was het orgaan zeer gevoelig, zoodat 
kleine doses al reeds totale onprikkelbaarheid verwekten. Door middel van den 
rheotoom kon het verloop van den slag van het vergiftigde orgaan alsdan niet 
