WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
61 
land zeer vlijtig door honigzuigende kolibris bezocht. Met deze zorgt echter ook 
een vlinder, Meneris Tulbaghia , voor de bestuiving. Ook andere Crassulaceeën, 
b.v. Cotyledon orbiculala en C. tuberculosa , worden door Nectarinia bevrucht. 
Op verschillende soorten van Kaapsche heide-plantjes ziet men eveneens zeer 
veelvuldig kolibris in de bloemen zuigend. Zoo b.v. Erica mammosa , E. concinna, 
E. cerinthdides en E. brachialis , waarop voornamelijk Cynniris chalibea aast. Men 
ziet daaruit, dat het volstrekt niet altijd groote of forsch gebouwde bloemen 
zijn, zooals b.v. die der Canna's , die door vogels bezocht worden. 
De familie der Proteaceeën , een typische Kaapsche plantengroep , levert even- 
eens een aantal voorbeelden en het schijnt dat de zonderlinge bouw der bloe- 
men , met de vier lepelvormige bloemblaadjes, die elk in hun holte een meeldraad 
dragen , ten nauwste met deze wijze van bevruchting samenhangt , ofschoon men 
daaromtrent voorloopig nog slechts onzamenhangende gegevens bezit. Eveneens 
schijnt de sterke proterandrie dezer bloemen, d. i. het verstuiven van het meel 
voor dat de stempels daarvoor ontvankelijk zijn, tot het vogelenbezoek in betrek- 
king te staan. De geslachten, die als voorbeelden genoemd worden, zelfs een 
aantal der soorten, worden ook bij ons in kassen gekweekt, en bloeien daar 
regelmatig, enkele zelfs veelvuldig, zonder dat men aan de bloemen de bestui- 
ving door kolibris zou vermoeden. Ik noem Mimetes cucullatum en 31. hirtum , 
Protea kilimandscharicn , P. mellifera en Leucospermum- soorten. 
Het is algemeen bekend , dat in andere landen nog geheel andere gewassen 
door vogels bevrucht worden, welke laatste echter ook algemeen tot de kolibris en 
hunne verwanten behooren. De eigenaardige, hard gekleurde en zonderling ge- 
vormde bloemgroepen der bij ons in kamers zoo dikwijls als sierplant voorkomende 
Strelitzia Uegina mogen als laatste voorbeeld aangehaald worden. (Ber> d. d. bot. 
Geseh., 1901). D. V. 
Bladeren in den winter. — Aardappelen worden des winters zoet, wanneer 
zij langen tijd bij een lage temperatuur, dicht bij het vriespunt, bewaard wor- 
den. De productie van zetmeel uit suiker is dan bij die temperatuur meer 
vertraagd dan het omgekeerde proces. Deze regel is 'ook op de bladeren , die 
’s winters aan de planten blijven, van toepassing. Terwijl zij ’s zomers zich met 
zetmeel vullen, kunnen zij dit bij winterkoude niet, maar hoopen zij m plaats 
daarvan suiker in hun weefsel op. Men vindt in hunne cellen ’s winters geen 
zetmeel, zelfs niet in de sluitcellen der huidmondjes, die deze stof anders zoo 
hardnekkig vasthouden. 
Aan de andere zijde maken bladeren uit suiker slechts dan zetmeel , wanneer 
eerstgenoemde stof in een niet te geringe concentratie aanwezig is. Groene bla- 
deren, in het donker op suikeroplossingen drijvend, maken zetmeel als de vloeistof 
niet te verdund is. Maar daartoe is, bij lage temperaturen, een hoogere con- 
centratie der suikeroplossing vereischt, dan bij de gewone warmtegraden. In den 
