62 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
winter maken de bladeren dus niet zooveel koolhydraat, dat de concentratie 
daarvan groot genoeg wordt, om bij die lage temperaturen zetmeel te doen 
ontstaan. 
Czapek, die deze ervaringen beschrijft, deelt een eigenaardige proef daarover 
mede. Als men ’s winters door open wonden plaatselijk de verdamping in bladeren en 
dus ook de concentratie van het celvocht doet toenemen, ontstaat in de cellen 
rondom de wonde zetmeel. ( Berichte d. deutsch. bot . Geselsch., Bd. XIX, blz. 120). 
D. V. 
Bevruchting van Alchemilla. — Evenals bij andere Rosaceeën ontstaan hierin 
een zaadknop meerdere embryozakken , van welke echter meest slechts een<, en 
wel de bovenste der reeks, zich normaal verder ontwikkelt. Daarbij echter blijft 
het aantal der chromosomen in de celkernen onveranderd , en ook de eicel heeft 
het vegetatieve aantal. Zij behoeft dus geen bevruchting of, juister, kan niet be- 
vrucht worden en ontwikkelt zich darf ook geregeld, zonder medewerking van 
het stuifmeel tot kiem. Op gelijke wijze ontstaat ook het kiemwit (. Alchemilla 
alpino). De parthenogenesis blijkt ook daaruit, dat de plant in het geheel geen 
stuifmeel ontwikkelt; dit gaat reeds tijdens de vorming der tetraden te gronde. 
Alchemilla. arvensis wijkt van A. alpino in al deze opzichten af en heeft gewone 
bevruchting. 
Tengevolge der parthenogenesis vermengen zich de individuen niet en doet 
zich de soort als in zoovele constante typen gesplitst voor, als er in het begin 
verschillende individuen geweest zijn. 
Een bizondere eigenschap van verschillende Alchemilla’s is ook de rudimentaire 
toestand der micropyle. De stuifmeelbuis komt uit het stijlkanaal in het weefsel 
van den zaaddrager, dringt door de steel van de zaadknoppen tusschen de inte- 
gumenten binnen en bereikt zoo den embryozak , ongeveer zooals bij de berken 
en bij Casuarina ( Chalazoyamie ). Ook bij Antennaria ( Gnaphalium ) alpina gaat de 
parthenogenesis daarmede gepaard , dat de eicel het vegetatieve aantal chromo- 
somen heeft. (MURBECK, Lunds Univers. Arsskrift , T. 26, N°. 7 en 9 , 1901). 
D. V. 
PHYSIOLOG1E. 
Schildklier en autointoxicatie. — Blum neemt aan, dat in den darm stoffen 
gevormd worden, welke, als zij door het bloed worden opgenomen, vergiften 
voor het organisme blijken te zijn; de schildklier nu zou deze vergiften vast- 
houden. ze eerst aan eiwit binden tot thyreotoxalbumine, door welke stof de 
vergiftigingsverschijnselen, bekend onder den naam van thyreoïdismus , kunnen 
ontstaan, om ze daarna door binding aan jodium of op eenige andere wijze 
onschadelijk te maken. Waar thyreotoxalbumine of de toediening van schildklier 
of van thyreoïd^schildklierjextract thyreoïdismus geeft en waardoor misschien 
